Drodzy, stwierdzenie, że niektórzy "wyrastają" z ADHD, wywołało wiele emocji u niektórych osób, dlatego chciałem tę kwestię nieco wyjaśnić. Przy pisaniu scenariusza odcinka korzystałem z recenzowanych publikacji naukowych, w których można przeczytać:

1) "There has been a recent surge of interest in the mechanisms that may explain why some children, but not others, outgrow attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) as they move into adulthood. [PMID: 30194962]
PL: "W ostatnim czasie obserwuje się wzrost zainteresowania mechanizmami, które mogą wyjaśniać, dlaczego niektóre dzieci, a inne nie, wyrastają z zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) w momencie wkroczenia w dorosłość."

2) "The general rule of thumb is that 50% of patients "grow out of" ADHD, especially with treatment, and another 25% do not need treatment into adulthood." [PMID: 28722868]
PL:"Ogólna zasada jest taka, że 50% pacjentów „wyrasta” z ADHD, zwłaszcza dzięki leczeniu, a kolejne 25% nie potrzebuje leczenia w wieku dorosłym”."

3) "It is estimated that childhood ADHD remits by adulthood in approximately 50% of cases"[PMID: 34384227]
PL:"Szacuje się, że w około 50% przypadków ADHD u dzieci ustępuje w wieku dorosłym."

4) "Conclusions: (...). Although full remission is less common than in childhood, it should be considered as a possible outcome among adults." [PMID: 25612927]
PL: "Chociaż pełna remisja jest mniej powszechna niż w dzieciństwie, należy ją rozważyć jako możliwy wynik u dorosłych”."

Dodatkowo wklejam cytat z jednej kolejnej, która sugeruje dlaczego można "wyrosnąć":

"While these data were obtained in a cross-sectional sample and need to be replicated in a longitudinal study, the findings suggest that developmental brain differences in ADHD largely normalize in adulthood." [PMID: 24345721]
PL:" „Chociaż dane te uzyskano w próbie przekrojowej i należy je powtórzyć w badaniu podłużnym, wyniki sugerują, że różnice rozwojowe mózgu w przypadku ADHD w dużej mierze normalizują się w wieku dorosłym”.

Trzymajcie się!
- Mariusz Gogól

Przybijam piąteczkę ze wszystkimi z diagnozą adhd, ktorzy musieli oglądać na przyspieszeniu, żeby móc się skupić 😉

Na start mogę powiedź jedną zaletę ADHD - napady hiperfocusu. Ale ma też wadę - napady hiperfocusu

Moja strategia kompensacyjna jak za późno wyjde do pracy albo na autobus a spóźniam się często, to po prostu bieg sprint na autobus albo o ile się da - szybka jazda samochodem do pracy XD Całe kurna życie wszędzie wychodzę za późno a potem zapierdzielam bo to nie tak że mi to wisi, strasznie się tym stresuje żeby się znowu nie spóźnić gdzieś

Bardzo dużo osob dostaje diagnozę za późno. Przez cale życie otoczenie wmawiało im, że to po prostu ich wina, że nie mogą się skupić, za mało się starają, są mało rozgarnięci itd. A tu nagle w 30-40 roku życia diagnoza i wszystko pasuje. Do tego czasu wyrobili sobie niską samoocenę, nerwicę czy depresję.

Wytrzymałem 5 minut bez cofania, bo coś mnie rozkojarzyło i straciłem wątek choć materiał doskonały, profesjonalny i angażujący. Równocześnie oczywiście robię sobie obiad, sprzątam w kuchni i myślę kiedy wyjechać, żeby nie spóźnić się, choć pewnie jak zawsze wyjdę za późno i będę na siebie wściekły. Mały i lekki to stosunkowo krzyż, ale to wciąż uciążliwy - i dopiero po 28 latach życia zacząłem coś z tym robic, bo niewiele później się zorientowałem, że to chyba jednak nie jest taka moja uroda, a nauczycielskie „ty zawsze z głową w chmurach” nie wyczerpuje mojej osoby. Życzę każdemu powodzenia w poszukiwaniu rozwiązania na problemy, jakie w sobie dostrzegacie - ja walczę, jest ciężko, czasami się żyć odechciewa ale nie poddaję się.

Jako osoba dorosła z ADHD - świetny program, baaardzo dobrze opisane zjawisko. Sam korzystam z podanych sposobów radzenia sobie (prowadzenie kalendarza i wypisywanie rzeczy do zrobienia) i cieszę się z podanych na końcu pozytywnych cech, w pracy zawsze doceniany jestem za pracowitość, sytuację stresowe mnie nie ruszają a najbliżsi często zazdroszczą mi poziomu energii do wykonywania prac domowych, aktywności fizycznych i uprawiania hobby.
Najgorszą częścią w dorosłym życiu jest jednak nabieranie o wiele więcej obowiązków i planowanie sobie zadań niż jest możliwe do wykonania, na czym cierpi albo sen albo samopoczucie (uczucie robienia za mało), odpoczynek i relaks to też ciężki temat, muszę być bardzo zmęczony żeby położyć się wczesniej lub w ciągu dnia. Zwykle jestem w biegu cały dzień dopóki nie padnę

ADHD nie jest problemem. To część gatunkowej neuroróżnorodności. Problem jest to, że nie ma środowiska w którym można byłoby dobrze funkcjonować przy tej konfiguracji cech.

"Harmonogram rozpisz..." - taka porada dla "adhdowca" to jak "zaparz sobie melisy" dla osoby z depresją 😮 Piszą je ludzie którzy tego nie mają (psychologowie). Przykład z życia, żebyście mieli pojęcie. Jest godzina 2:14 w nocy, właśnie robię sprzątanie które zacząłem.. kilka dni temu. Co robiłem przez ten czas? Siedziałem w miejscu. Na poddaszu były ścinki po majsterkowaniu sprzed pół roku, chodziłem wokół nich cały czas, dopiero teraz sprzątnąłem. W jednym z pustych pokoi rozpoczęty remont... 5 lat temu. Świeżo kupione gładzie i farby są już po terminie.. a narzędzia leżą w tym samym miejscu na podłodze położone lata temu. A teraz wyobraźcie sobie, że miałaby mi pomóc lista spraw do zrobienia a ja bym się do niej stosował... Widzicie skalę problemu? Takie porady to ignorancja, dlatego tak wiele osób nie chodzi do psychiatry, bo po co? Jakby mi wyskoczył z taką poradą albo "planem siedmiu kroków pracy nad sobą" to bym go wyśmiał. Człowiek potrafi zawiesić się na godzinę przy zdejmowaniu portek albo gapić się pół dnia w ścianę.

Dla mnie zawsze było normalne, że bawie się czymś w ręce,  że wystukuje rytm nawet jak nie ma muzyki, że mój wolny dzień to zrobić paręnaście kilometrów spacer, tutorial, poczytać,  spotkać się z tym i tym, pójść na próbę i po takim wolnym dniu czekam, na następny, bo nie odpocząłem... a znowu jak "odpoczywam" i nic nie robię (tj. Czytam, gram w coś,  ale nie wychodzę z domu), to nie odpoczywam,  bo mam wyrzuty, że nic nie robię.  Jak coś robię,  to myślę o kolejnych 20 rzeczach,  które mam do zrobienia itd. I w sumie nie przeszkadzał mi ten stan rzeczy, zawsze tak było,  także co w tym dziwnego. W szkole nie miałem problemów,  na studiach też. I tak życie się toczyło,  intensywnie ale do przodu. Aż moja narzeczona zaczęła mi wmawiać,  że mam wszystki symptomy adhd... i nagle zacząłem zauważać,  że mam duży problem ze skupieniem, że jak zaczynam sprzątać,  to zamiast zrobić od a do z jeden pokój,  to skacze po całym mieszkaniu, bo coś mnie zainteresowało innego, albo siadam i zaczynam grać na gitarzs, no akurat zdjąłem do odkurzenia. No i z tym też spoko, bo to wkurza moją narzeczoną,  a nie mnie :p... ale zaczęło mi to przeszkadzać w pracy, gdzie mam dużo tematów  nad którymi trzeba się pochylić,  parę projektów równolegle,  a ja widzę jak mi się nie zgadza czas, który siedzę w pracy  z tym co zrobiłem. I po namowach narzeczonej, zadzwoniłem do specjalisty, z myślą że pewnie tylko stracę parę stów,  bo powie, że to co innego... a tu diagnoza adhd, niedługo zacznie się branie leków i zobaczymy. Przekonało mnie też,  że wśród znajomych paru osobom zdiagnozowano adhd i twierdzą,  że leki i terapia im na prawdę zmieniły życie na plus. Także trzymajcie kciuki i ja trzymam za niezdecydowanych

Sam się zajmuję tą tematyką i je mam, to cieszę się z szerzenia wiedzy.

Mam 22 lata w tym roku i dopiero kilka tygodni temu dowiedziałem się w rozmowie z mamą, że gdy miałem tak ~10 lat to kilkoro psychologów potwierdziło, że mam ADHD, jednak żaden nie wypisał ,,oficjalnej” diagnozy, bo każdy sugerował mojej mamie, że może lepiej nie, bo jeszcze spotka mnie stygmatyzacja wśród rówieśników

Aby dowiedzieć się więcej warto zapoznać się z relacjami osób dotkniętych tym zaburzeniem i wykładami na kanale PsychiatraPlus

Niezdiagnozowane ADHD może serio narobić problemów więc warto się diagnozować, mówię to ja która przez właśnie brak diagnozy ADHD (dostałam ją dopiero rok temu) leciałam cały czas na antydepresantach, które gorzej jeszcze wpływały na objawy ADHD, a od psychiatrów słyszałam że nie wyglądam na osobę z ADHD ☝️

Just read "Anxiety Decoded" by Kyrie Dotts and i can't believe it's so underrated. Hidden secrets in this book are next level, it needs more attention

Mam adhd na imię mam Marcin moje objawy to szybkie myślenie, odcinanie sie od osób które mnie oszukują, mówienie w prost, lubie to ,jestem impulsyny ,jak pracuję to daję z siebie 120% uwielbiam nature i myśę szybciej ,przewiduję fałszywych ludzii , moim zdaniem to dar nie każdy to ma

Jak zawsze materiał wartościowy. Pięknie dziękuję!

Ja mam. Duża firma,  ok 200 pracowników. Rozpad rodziny (brak zdrad itp), pracocholizm, codziennie uzywki na sen, brak kontroli nad waga, brak przywiązania do finansów bo one nie maja znaczenia, 2 przyjaciół, brak znajomych.

Dzięki za ten film. Coś tam na ten temat słyszałem, coś u siebie podejrzewałem ale wygląda na to że mam wszystkie objawy i czynników środowiskowych powstawania. Teraz lepiej siebie rozumiem

Doskonale się tego słucha ❤Dziekuje