Jakbym słuchał o sobie. Nie przeczytałem w życiu ani jednej książki.... jest mi wstyd, ale za każdym razem czytałem, a myśli były zupelnie gdzie indziej. Po setkach prób w szkole i również w życiu dorosłym odpuściłem sobie, bo nigdy nie moglem się skupić na treści. W szkole wielokrotnie pyskowałem impulsywnie do nauczycieli, mimo, że miałem przyzwoite stopnie. Mam IQ w różnych testach od 125 do 145. Jestem właścicielem sporego biznesu,  ale najlepiej pracuje mi sie jak cały dzień jeżdżę taczką i przewożę gruz.... Moge to rrobic caly dzień. Większość problemów rozbieguje bieganiem lub siłownią. Rozpieprzam wszystkie związki. Nie umiem odpoczywać, leżeć na plaży, to jakaś kara... Dopiero mając  35lat nauczyłem sie  odrobinę słuchać ludzi, którzy do mnie mówią. Zawsze gryzę sie w język żeby komuś nie przerywać zdania. Teraz buduje dom.  To dla mnie piekło. Mam np do zrobienia stelaz na ścianę gkb,, ale zanimdo tego dojdę to np dzisiaj  najpierw odmalowałem pordzewiałe elementy garażu, potem zauważyłem niedokręcony płot przy garażu, następnie plamy na elewacji,, następnie, ze muszę zareklamować wkrętarkę i dopiero po kilku h zorientowałem się, że  jeszcze nie zacząłem robić tego,  po co przyszedłem, mimo, że cały czas coś robię. Po powrocie do domu potrzebuję czasu, zeby sie wyciszyć i zasnąć. Zwykle cały czas szukam na siłę zajęć,  które i tak nie wykonuję poprawnie,bo co  chwilę coś mnie rozprasza. Mój ojciec ma to samo. Teraz piszę komentarz mimo, ze miałem skończyć robotę i zawieźć kumplowi narzędzia. Chyba czas na wizytę u specjalisty. Przez całe życie myślałem, ze jestem jakiś inny, ale nie rozumiałem dlaczego. Nie potrafię pracować z ludźmi. Nawet ten komentarz to chaos. Dobra wracam do ścian... a nie!!! muszę kończyć, bo kolega czeka na narzędzia.  Nigdy nie skończę tej budowy.....

Pan jako prowadzący super się sprawdza, nie przerywa, uważnie słucha, szanuje eksperta, co dziś się rzadko zdarza. Kolejny bardzo wartościowy materiał.

jak czytam te komentarze to czuję się jak w domu, wśród swoich, czuję niesamowitą ulgę i się uśmiecham...

"Osoba z ADHD, wstaje rano po 6 godzinach snu, ciężko zaczać dzień, dopiero po jakimś czasie 150% produktywności, po powrocie do domu spadek energii, ale zamiast położyć się spać o 20 siedzi do pierwszej w nocy. A weekend brak struktury rozwala. Myśli, że zrobi tyle rzeczy a nie robi nic." Czy pani Kajetana może wyłączyć tę kamerę w moim mieszkaniu? Proszę mnie nie podglądać.

Bardzo ciekawa rozmowa, Pani opowiada rzeczowo i konkretnie. Dobrze si was słuchało

Jestem wdzięczny tej pani że rozumie iż trzeba być konkretnym w przekazie!
Jeśli nam(adhd-owcom) się coś tłumaczy, istotne wręcz jest to by nie rozciągać niepotrzebnie  wątków bo  to powoduje straszną nieracjonalną wręcz i nie zamierzoną irytację w takiej osobie jeśli w 1/3 zdania już wiesz jak ono się skończy; jaka będzie konkluzja i jednak czekasz aż ktoś wypowie coś oczywistego😢 kolejną istotną rzecz; za długa instrukcja wpływa na zapamiętywanie jej w całości. Lepiej przekazać pewne instrukcje podzielone nawet na parę części i nawet choćby 2 raz to powtórzyć czasem (z kolei nie każdy jest na tyle odporny na ewentualną krytykę by poprosić o powtórkę)
I często dochodzi do nieporozumień a kiedy wyczuwamy jakieś zirytowanie u osoby tłumaczącej coś to już w ogóle jest tragedia by się tym nie zirytować i bardzo często dochodzi do sytuacji w której emocje biorą górę i głos się podnosi niepotrzebnie to (dla niektórych (neurotypowych) ludzi wyglądamy na celowo aroganckich. Błędne koło nieporozumien potrafi się toczyć bez końca, a to śmieszne ponieważ doskonale zdajemy sobie sprawę jak komplikujemy innym życie aczkolwiek często bezsilność i odruchy bezwarunkowe nieznane przez tych neurotypowych zaogniają sytuację i może się przekształcić w galimatias.

No hehe rozpisałem się. Szczerze bije się z myślami by to wrzucić w ogóle bo to ledwo wierzchołek góry lodowej i w sumie nawet mniej niż centyl tej bardzo obszernie ubranej w trudności codzienności.
Pozdro ludziki szlifujcie swoje dobre nawyki! Wartościowa rutyna to podstawa! Wręcz klucz do spokojnego życia!

Fajnie by było gdyby diagnoza adhd nie była tak kosztowna

Wstaje o 5 rano. Mam w cholere energi . Rodzinne zycie  bardzo udane.  Jak slysze slowo kolcz  odrzuca mnie .  ADHD jest tak rozne ze trudno znalezc schemat . W schematach raczej nie wielu dziala. Mam jakies zadanie odkladam do konca. Po prostu nie wiem jsk się  zabrac.  Kiedy przychodzi ostatni moment wszystko robi sie samo 24 na dobe . W ostatniej chwili w sytuacji kryzysowej automatycznie dzialam

Mam 49 lat. Od miesiąca jestem na antydepresantach, potem zobaczymy. Jestem w trakcie menopauzy i wszystkie symptomy ADHD się nasiliły. Czuję się lepiej, ale teraz widzę, jak całe życie się męczyłam, aż ciało i umysł nie wytrzymały.  echhh....

Jestem załamana
Teraz rozumiem dlaczego większość ludzi odwróciła się ode mnie,
nie mogę znaleźć pracy,
małżenstwo mi się sypie,
I ogólnie moje życie to dno.
500 pomysłów/minutę, setka zainteresowań, czego się nie dotkne to zrobię, bo się nauczę. Jednego dnia superfokus, a na drugi deprecha stoję w oknie i patrzę na przejeżdżające auta.... Czasami myślę po co żyje i czego się tak mecze, innych również

To jest przekleństwo na całe życie. Wieczne zmuszanie się do wszystkiego, brak organizacji, bałaganiarstwo, wieczne zapominanie, spóźnianie się......to jest gehenna życie z adhd. Najgorsze, że ja np. ponad 40 lat myślałem, że taki mam charakter, jestem leniem itd. Wciąż zmuszałem się do wszystkiego, co zdrowym przychodziło z łatwością. Wieczne zapominania, gubienie przedmiotów, bałaganiarstwo, prokrastynacja.... od tego nabawiłem się lęku społecznego i depresji...... dopiero niedawno wpadłem na to, że to może być adhd. Mam nadzieję, że lek na adhd w końcu pozwoli mi normalnie żyć !

Bardzo ciekawa rozmowa ❤ale nie zgodzę się,  że osoba z ADHD nie potrafi odnaleźć się w życiu rodzinnym,  bo nie ma tam struktury...... system rodzinny jest idealbym przestrzenią do działania,  osoba z ADHD nie powinna się nudzić😊

Kapitalny wywiad. Mnóstwo ważnych i merytorycznych treści. Gratuluję

Pozwolę sobie podzielić się swoim doświadczeniem z urlopowaniem czy wakacjami - zdecydowanie lubię planować, to jest zapewnienie sobie tej struktury. Ale też, zwłaszcza odkąd mam więcej możliwości podróżować sama, widzę, jak bardzo moja impulsywność i spontaniczność pozwala mi bardzo satysfakcjonująco spędzać czas na zasadzie - robię ten pierwszy krok, jadę, a resztę ogarniam na bieżąco. Podobnie, bardzo łatwo mi rozwiązywać wszelkie trudności w drodze i szukać alternatyw. Sztywne planowanie nigdy nie było dobrą opcją, ze względu na 'time blindness' i poczucie obowiązku. A luźny harmonogram i sugestie, jako punkty startowe, są idealne. Ale jednak kluczowe jest rozpoznanie i uwzględnienie różnych potrzeb osób partycypujących (i/czyli empatia)

Przyszłam z tiktoka. Oglądałem kilka klipów i teraz chętnie posłucham całości

Zagadnienie tak szerokie, że na pewno trudno poruszyć wszystkie aspekty w 90 minutowym materiale. Pani doktor powiedziała o wielu istotnych rzeczach, ale czego mi zabrakło:
- mogą być sytuacje, że właśnie zaburzenia nastroju bądź lękowe wynikają z nieleczonego ADHD i od tego trzeba zacząć;
- podkreślenia żeby nie bać się leków, bo drastycznie podnoszą jakość życia i dla adhdowców nie stwarzają ryzyka uzależnienia;
- często ludzie z ADHD - w odróżnieniu od ludzi neurotypowych - są w stanie bardzo długo odczuwać silne emocje, które nie opadają

To świat jest uciążliwy dla osób z ADHD

W takich tematach zdrowotnych, a zwłaszcza psychologicznych trzeba się bardzo ostrożnie wypowiadać. Mega mnie jako osoby z ADHD boli, jak wspomina się o spóźnianiu, niepłaceniu rachunków, unikaniu sprzątania itp. w kontekście partnera bez ADHD. Bardzo silne uproszczenie!!! Ja mam ADHD i jako osoba wychowywana jako dziewczynka REKOMPENSUJĘ sobie całe życie(!) braki perfekcjonizmem. To znaczy, że ZA BARDZO kontroluję rachunki, śmieci, organizację planu, ale to na tyle, że nie da się przestać o tym myśleć. Jestem obciążeniem nie dlatego, że nie mam możliwości zrobienia czegoś, tylko dlatego że REGULARNIE KONTROLUJĘ takie rzeczy i regorestycznie narzucam swój perfekcjonizm partnerce, ponieważ mnie adhdowca to bardo i bardzo obciąża, przerasta moje możliwości mózgowe. Rzeczy są dopięte na ostatni guzik i zawsze zgodne z terminem. Cały system motywacji oczywiście działa inaczej, niż u neurotypowej osoby, ale to nie ma różnicy. Sprawy działają w moim systemie. Perfekcjonizm w ADHD jest bardzo popularnym zjawiskiem. Proszę zwracać na to uwagę! Dziękuję!

Pani Kajetana jest fenomenalna, nawet nie wiem kiedy czas minął, a wywiad długi. ✨🫶
Kilkukrotnie się roześmiałam podczas słuchania, bo tak jakby to było mnie. To wpadanie w słowo, bo nie mogę się doczekać, a zakończenie/rozwiązanie jest oczywiste, prokrastynacja, praca zrywami i robienie kilku rzeczy naraz, tzw. "niewyparzony język" i mówienie co się myśli bez filtra (wiele problemów z tego wynika w szkole, na studiach i w życiu)... Gdy mówię to próbuje dogonić myśli, a tych zawsze jest kilka, więc od dygresji do dygresji...Wakacje to maksymalizacja wrażeń i napięty grafik. Zaczęło się od przedszkola, w którym podobno wspinałam się po półkach gdy moja mama rozmawiała z przedszkolanką; generalnie 'tomboy' więc rower, samochód, zamiast grzecznej dziewczynki. Szybko mówię, szybko chodzę, szybko jeżdżę (gdzie można), chociaż świadomie nauczyłam się zwalniać. Chyba pociągnę temat formalnej diagnozy... 😅

Młody redaktor, odpowiednio poprowadził podkast! Brawo 👏🏼👏🏼👏🏼