A Wy jak sądzicie, dlaczego tak dużo mówi się o ADHD obecnie mimo, że badania pokazują, że dotyczy do 5% społeczeństwa?

Tak, poprosimy o drugą część tego podcastu! Kwestie chorób autoimmunologicznych wynikających z ADHD

A ja dzisiaj w wieku 47 lat dowiedziałem się że mogę mieć ADHD a ja tyle lat myślałem że jestem zjebany ,zepsuty . Dzisiaj byłem u psychologa.

Jestem niemal 60-letnią kobietą.Nas nie diagnozowano!!całe życie się z tym bujałam...łapiąc depresję,nerwicę lękową.Dzieki wnukowi,który ma zdiagnozowane ADHD wreszcie oddycham😊nie myślę,że coś ze mną nie tak.Nie muszę się maskować, grać idealną..

Najlepszy wywiad o ADHD w Internecie, jaki słyszałam 👍🏻

Dziękuję za tę rozmowę. Pani doktor deklasuje polskich psychiatrów i polską psychiatrię po całości. I dobrze im tak!

Podczas słuchania, rozwiązywałem krzyżówki, grałem w grę, zjadłem obiad i odpisywałem na maile z pracy 🙈 ale dzięki temu, byłem w stanie wysłuchać do końca. Super odcinek! Pani ma mega wiedzę 🙃

Słuchałam różnych rozmów na temat ADHD ale ta jest najlepsza, najlepiej objaśniająca  samo ADHD jak i leczenie

Mam ADHD i po raz pierwszy się do tego przyznaję. (76 lat).
Naprawdę nie ma się czym chwalić.To mój problem i ja muszę z tym sobie radzić.Nota bene mam studia magisterskie i 3 podyplomówki i nadal jestem "głodna"
wiedzy .Pozdrawiam wszystkich z ADHD.❤

Pozdrawiam Panią doktor - fantastyczna specjalistka, której pacjenci czują, że mają wyjątkowego sprzymierzeńca i uważnego opiekuna!

Pani doktor bardzo dobrze i jasno różnicuje objawy ADHD , mechanizmy przystosowawcze jak i zasoby danej osoby.

Świetna rozmowa! Mądre, holistyczne podejście do pacjentów z ADHD, przekonujące argumenty, wiedza i doświadczenie Pani dr Foryciarz, a przy okazji w tle wypunktowanie przekłamań i gwiazdorzenia innego specjalisty w tym przedmiocie, dra Jarosława Jóźwiaka.

Prośba do Pani Kajetany o napisanie książki. Oglądam któryś już materaiał z Panią doktor i wciąż mało :) Niesamowity człowiek i specjalista - fajnie i trafnie Dawid podsumowałeś. No i też dziękuje za poprowadzenie wywiadu.

Mam adhd i fakt : przeciwstawiam się hierarchii i jej nie czuję. Człowiek to człowiek. Nie ma dla mnie znaczenia jakie zajmuje stanowisko.
Fakt : nienawidzę przymusu. Nie lubię strofowania. W dzieciństwie nie miałam żadnych obowiązków prócz odrabiania lekcji i w życiu dorosłym nie potrafię być posłuszna niczemu. Pracuję (czyli podporządkowuję się narzuconym normom) tylko by zarobić pieniądze na rachunki.

Bardzo dziękuję za wspaniałe podsumowanie i wyjaśnienie Pani doktor ,czuje ogromną wdzięczność 🙏Oczywiście należy się również prowadzącemu podziękowanie ponieważ zadawane pytania i rozwijanie myśli Pani doktor było idealnym połączeniem .Wywiad był rzeczowy i pouczający .❤

Bardzo potrzebna audycja.Wiele mi wyjaśniła, Nakierowała na przyjrzenie się sobie,jak też uświadomiła mi złożoność zachowań ludzi obok mnie żyjących i ewentualnych przyczyn ich zachowań.Nie przyklejać łatek i nie stawiać opinii.Pokora.Dziekuje i proszę o dalszy ciąg.Pozdrawiam

Jako mama sześciolatka z ADHD cieszę się, że temat jest poruszany 😉

O super, pierwszy tak rozbudowany film mówiący o związkach ADHD z zaburzeniami osobowości.... Dziękuję.
U mnie ADHD, osobowość lękowa, styl przywiązania zdezorganizowany, i jeszcze kilka tam ciekawych cech z różnych zaburzeń (jedna z fajniejszych i nie koniecznie skozdliwych: skłonność do teatralizacji i teatralnej formy okazywania emocji). Teraz to ja zaczynam rozumieć, dlaczego tak wyglądało e 40 lat teatru życia :)

Wspaniały wywiad. Dziękuję za ten kanał Dawidzie :)

Po roku byłam zmuszona przerwać terapię (w kierunku leczenia nerwic), gdyż pani terapeutka dała mi ultimatum: jeśli jeszcze raz się spóźnię, zostanę wyrzucona z procesu terapii. Leczenie odbywało się na NFZ, placówka i terapeutka otrzymywała normalnie pieniądze za mnie, jedyną osobą stratną przez moje częste spóźnienia (ok 10 minutowe) byłam ja. Próbowałam wytłumaczyć, że na 99% to ADHD (wtedy jeszcze nie miałam diagnozy, a owo centrum było bardzo sceptycznie nastawione do tematu ADHD). Tak jak Państwo mówicie, pani terapeutka doszukiwała się w moich spóźnieniach a to uciekania przez ważnym tematem, a to unikania (podświadomie) procesu terapii, czy jej osoby, a w końcu braku szacunku do niej. Żaden z tych argumentów ze mną nie rezonował i był według mnie chybiony. Udało mi się raz nie spóźnić, lecz kolejnym razem znów byłam 7 min po umówionym czasie. Wtedy po raz drugi zaproponowano mi "dostosowanie się do zasad", z czym mam podobno problem, w przeciwnym razie zostanę wyrzucona. Wiedziałam, że to niemożliwe, bo skoro spóźniam się od 20 lat bardzo często i mam z tym problem (nie robię tego nigdy celowo), to nawet jeśli nie spóźnię się 2, 3 lub 7 razy, to w końcu nadejdzie ten dzień, a bycie wyrzuconą z terapii, spowodowałoby trwałą traumę w mojej nadszarpniętej już mocno psychice, więc z płaczem podziękowałam za dlaszą współpracę. Co ciekawe, wtedy rozpłakałam się pierwszy raz w życiu na terapii. Był to nurt psychodynamiczny. Dodam, że nie zauważyłam absolutnie żadnej poprawy po roku terapii, cały czas miałam wrażenie, że przychodzę tam i nie ma efektów. Jednak uznaławałam, że przecież nie można się poddawać, terapia to długi proces i na pewno pozytywne skutki się pojawią z czasem. Dziś wiem na pewno, że za 80% moich objawów odpowiada (już zdiagnozowane ADHD), a ta terapia nie dała mi nic, a nawet lekko zaszkodziła, biorąc pod uwagę kilka ostatnich sesji (nie tylko temat spóźnień). W twej samej klinice, tym razem lekarz psychiatra odmówiła mi wypisania leków na ADHD (pomimo, że miałąm już postawioną oficjalną diagnozę), motywując to faktem, że ma wątpilwości co do istnienia tego zaburzenia, oraz że leki stosuje się tylko u dzieci i pomagają jedynie na koncentrację. Oczywiście każada z tych rzeczy to bzdura. Moja rada: jeśli podejrzewacie u siebie ADHD, szukajcie pomocy u ludzi, którzy się w tym temacie specjalizują. Dziękuję Panu Dawidowi i Pani dr Kajetanie, za szerzenie wiedzy w tym tak ważnym temacie.