Zdaję sobie sprawę, że narcystyczne zaburzenie osobowości może wzbudzać wiele silnych emocji, dlatego proszę wszystkich o wzajemny szacunek. Chciałbym, aby ten kanał pomagał destygmatyzować zaburzenia psychiczne i pokazywał, że każda osoba zasługuje na zrozumienie - niezależnie od diagnozy.

To prawdopodobnie jeden z pierwszych takich materiałów na polskim YouTubie, a być może również jeden z niewielu na świecie, w którym osoba z tym zaburzeniem zdecydowała się otwarcie opowiedzieć o swoim doświadczeniu. Dlatego proszę o docenienie Julii za ogromną odwagę - rozmowa o tak często stygmatyzowanym temacie wymaga OGROM siły. Mam nadzieję, że dzięki temu odcinkowi wiele osób będzie mogło lepiej zrozumieć zarówno samo zaburzenie, jak i perspektywę osoby, która z nim żyje.

Dla osób, które mają wątpliwości dotyczące diagnozy - przez wiek, opis zaburzenia - każdy odcinek na tym kanale przechodzi wcześniejszą weryfikację pod kątem przedstawianej diagnozy. Podczas nagrań obecny jest również moderator rozmowy - osoba po ukończonej psychologii - która dba o odpowiedni przebieg rozmowy, bezpieczeństwo uczestników oraz rzetelność materiału.

Całe nagranie trwało około 3 godzin. Ostatecznie do publikacji trafił tylko fragment, który pozwala przedstawić tę historię w sposób odpowiedzialny, z poszanowaniem również drugiej osoby biorącej udział w rozmowie.

Dziękuję za wyrozumiałość, kulturę dyskusji i otwartość na poznanie perspektywy, która dla wielu osób może być nieznana. Ściskam <3

Nie jestem psychologiem, ale wg wiedzy jakiej posiadam to dziewczyna jest raczej w spektrum zaburzeń narcystycznych, tzw. cień narcystyczny (całe szczęście!). Narcyzi, których miałam wątpliwą przyjemność poznać, prędzej daliby się żywcem pokroić niż przyznać, że cokolwiek w nich nadaje się na terapię czy wykazali choćby refleksję o sobie samym.

Zostałam skrzywdzona przez osobę ze zdiagnozowanym narcyzmem. Gdy bohaterka tego wywiadu opowiadała o sobie, to miałam flashbacki z tego, co mi mówiła ta bliska osoba. Prawie wszystko się pokrywa... Nie chciałam wierzyć w diagnozę, którą dostała, dopóki mnie samej nie potraktowała jak ścierki. Co zabawne, mam wrażenie,  że odkąd zaczęła chodzić na  psychoanalizę, to wszystkie cechy zaburzenia zaczęła uzewnętrzniać jeszcze bardziej. Nwm co to za mechanizm. Że jak już jest zdiagnozowana i chodzi na terapię to ma przyzwolenie krzywdzić bliskich? W moim dorosłym życiu nikt mnie nigdy nie skrzywdził tak, jak osoba z narcyzmem, którą od wielu lat miałam za najbliższą na świecie. 😢 Ciężko się tego słuchało.

Konkluzja jest zawsze jedna i ta sama, ostatecznie narcyz zawsze jest ofiarą.

Jako osoba mocno empatyczna , która spędziła dzieciństwo z ojcem z zaburzeniem narcystycznym, a później 18 lat z  partnerem o tym samym zanurzeniu, chcę powiedzieć że Ci naprawdę współczuję, ale jednocześnie gratuluję tego wysiłku który podjęłaś, żeby się przyznać do tego, pójść na terapię i głośno o tym mówić. Tego właśnie brakuje większości z tym zaburzeniem i dlatego tkwią w zaklętym kole, bo tak naprawdę to wszyscy mamy coś do naprawy i wymaga to włożenia wysiłku i przyznania się przed samym sobą. Przez lata uczę się stawiania innym granic, ufania sobie co nie jest dla mnie dobre, metod radzenia sobie w zróżnicowanym środowisku bo najchętniej bym cały czas uciekała. Pozdrawiam serdecznie i życzę Ci Julio dużo wytrwałości i radości w życiu ☘️🍀🐑

Nieodpowiedzialni i niedojrzali rodzice, którzy decydują się na dziecko, krzywdzą je i skazują na życie w cierpieniu. A to dziecko rani potem innych ludzi. Strasznie to smutne. Bardzo współczuję wszystkim, którzy się znaleźli w takiej sytuacji.

Jak się ogląda jakikolwiek fragment wywiadu bez głosu wychodzi niesamowity obraz intencji rozmówczyni..  Polecam!

Bardzo ciekawa rozmowa
1. Pani pewnie jest w jakimś wyższym spektrum narcyzmu, ale samoświadomość kim jest pokazuje że to nie kliniczny przypadek, praca nad sobą widać daje pozytywne rezultaty.
2. Narcyz nie narcyz, czy inny toksyk, jeżeli negatywne zachowania są cykliczne, natężenie za duże, odejdź/uciekaj od takiej osoby.

Zagadnienie narcyza budzi emocje, ponieważ relacja z nim pozostawia zgliszcza. Jeśli osoba po terapii jest tego świadoma, co dopiero osoba, która nie chce nad sobą pracować...

Wypowiem sie na temat stygmatyzacji.
Narcyzi, zarowno wielkosciowi, jak i ukryci, potrafia byc bardzo, bardzo niebezpieczni. Mowie to jako ofiara psychicznych manipulacji i przemocy emocjonalnej ze strony matki. O skutkach dzialan narcyzow nalezy ludzi uswiadamiac. Ludzie maja prawo wiedziec, czym grozi relacja z narcyzem, jesli nie beda uwazni, i musza wiedziec, ze maja prawo odejsc w kazdej chwili.
Ksiazki na polkach o tej tematyce to NIE JEST STYGMATYZACJA. To jest uswiadamianie ludzi, ze cos takiego jak narcyzm istnieje, ze jest dla Ciebie destrukcyjne, gdzie opisane sa mechanizmy tej destrukcji, i przede wszystkim gdzie ofiara przeczyta, ze MA PRAWO SIE RATOWAC I ODEJSC.
Julia jest narcyzem i mowi w wywiadzie, ze odejscie, zakonczenie relacji z narcyzem, jest OK. ALE, Julia jest raczej wyjatkiem. Narcyz, szczegolnie taki wysoko w spektrum, bedzie robil wszystko, by Cie zatrzymac, ale raczej nie dlatego, ze Cie tak mocno kocha. Bedzie robic wszystko, bys nie mogl odejsc. W efekcie byc moze nawet uwierzysz, ze nie ma nawet takiej mozliwosci.
Jezeli narcyz - nawet taki poddajacy sie terapii, mowi, ze czuje sie stygmatyzowany, to niestety, ale delikatnie dopuszcza sie kolejnej manipulacji, robiac z siebie ofiare, bo nadal nie bierze na siebie winy. Nadal nie rozumie w pelni wagi swoich przeszlych zachowan.
Nie nienawidzmy narcyzow, nie zyczmy im zle. Akceptujmy ich, bo to tez sa ludzie z uczuciami, rowniez mierza sie z bardzo trudnymi emocjami. Ale nie zapominajmy, ze nie sa ofiarami.

Warto wspomniec w takim materiale, że narcyzm dzieli się na swiadomy i nieswiadomy, wielkosciowy jawny i wrazliwy ukryty, choc pewnie i to moze się ze sobą mieszać, natomiast nie kazda osoba zachowuje sie tak samo jak opisala tu bohaterka, brak empatii rowna sie czesto z brakiem odczuwania rowniez milosci. Ponadto niejednokrotnie osoby narcystyczne swiadome dobrze wiedzą co robią, wykorzystują swoje cechy i manipulują ludzmi doskonale znając konsekwencje. To zapewne laczy sie z socjopatią, ale w spektrum tego zaburzenia przeplata się wiele powiązanych ze sobą cech lub zaburzeń, a każda osoba przejawiająca go będzie działała podłóg własnych schematów. Tak jak bohaterka nie byla swiadoma, a zderzajac sie z prawda poszla na terapie, tak w wielu przypadkach tacy ludzie sa swiadomi i celowo nie podejmują leczenia, zmiany, by zamiast tego wykorzystywać innych do swoich celów. Warto o tym pamiętać jak i nie kierować się nadzieją, że pomożemy takiej osobie uświadamiając jej, że jest zaburzona.

Bardzo doceniam ten wywiad. To rzadkość by osoba zaburzona tak szczerze i jasno mówiła o swoich problemach. Dziękuję.

37.21 Wszystko to właśnie zrobiłam o czym Pani wspomina. On wolał opcję: "taki już jestem". Trzeba było się pożegnać.

Ogromnie gratuluję samoświadomości, odwagi,  pracy nad sobą ❤

Ciesze sie, że tak ważny temat jak npd jest poruszany od strony, która traktuje narcyza jak CZŁOWIEKA!
Zajebista robota

Zaburzenia narcystyczne nie zwalniają z odpowiedzialności. Osoby narcystyczne potrafią normalnie funkcjonować, podejmują codzienne, racjonalne decyzje. To że Pani zrozumiała swoje zaburzenia to nie oznacza, że inne osoby dotknięte tym spektrum robią to samo i idą na terapię. Ta Pani jest wyjątkiem od reguły. Reszta osób narcystycznych nie widzi w sobie żadnego problemu, co gorsza za swojej błędy czy problemy obwinia innych. Dlatego ludzie tak reagują na narcyzów, bo te osoby dopuszczają się czynów nie akceptowalnych społecznie. Potrafią niszczyć związki, reputację, pomawiać, zdradzać, manipulować katalog czynów jest tak rozległy że trudno sobie nawet wyobrazić. Za każdym takim człowiekiem ciągnie się przeszłość i ogromne pasmo bólu, które zadał ludziom ze swojego otoczenia. Oni widzą że źle postępują ale ich to nie obchodzi, refleksja przychodzi najczęściej za późno albo wcale. I choć rozumiem z czym ta Pani się zmaga to nie usprawiedliwia jej czynów. Zrozumienie własnych zaburzeń, podjęcie terapii to tylko jeden z etapów do całkowitego wyjścia z toksycznych schematów. Ludziom których skrzywdziliśmy trzeba zadość uczynić. Przeprosić za to co się zrobiło, naprawić krzywdę o ile to możliwe, szukać odkupienia winny. Samo zrozumienie własnych deficytów to jeszcze nie koniec drogi. Dr. Prozak prywatna opinia.

Narcyz to bomba. Nie każdy jest saperem żeby ją rozbroić. Większość ludzi powinna uciekać by ratować własne życie i zdrowie. To nie stygmatyzacja. To ratunek.
Tykająca bomba nie może oczekiwać że ludzie będą trwać z boku, tracić części ciała i kawałki serca bo może bomba przestanie tykać.



Ps. Żeby sobie pomóc to trzeba najpierw przyznać się że jest się chorym i tej pomocy potrzebuje. Niestety większość narcyzow nie dochodzi do tego etapu.

Szanuję za wywiad, za odwagę, za podjęcie terapi. Ten wywiad jednak nie pokaże jak działa narcyz i co tak naprawdę czuje. Z tego wywiadu wiemy tylko co czuję narcyz po długiej terapii.

Fantastyczny wywiad!

Raz w życiu udało mi się dotrzeć do wnętrza narcyza. Był tam ogromny ból, wręcz nienawiść świata, do rodziców i do samego siebie. Mówi się, że każdy narcyz opowiada te same historie, żeby wzbudzić współczucie, wciągnąć kogoś w swoje życie. Bez względu na to ile z tych historii jest prawdą, to uważam, że robią to z lęku związanego z przetrwaniem, a źródło zawsze leży w relacjach rodzic-dziecko, tj. odrzucenie lub perspektywa odrzucenia ze strony rodzica to śmierć, więc walczą o uwagę wszystkimi dostępnymi metodami, aby przetrwać. Wracając do "mojego" narcyza,  to na drugi dzień po tych oczyszczających wyznaniach, znów przybrał swoją maskę twardziela.

Paradoks polega na tym, że narcyz potrzebuje prawdziwej, głębokiej miłości, ale w obawie o odrzucenie po pokazaniu swoich słabości, musi odciąć człowieka, który okazał zrozumienie, bo oznaczałoby to podważenie maski, którą nakładał przez całe życie, zburzenie pieczołowicie budowanego obrazu siebie - bo oto w końcu znalazł się ktoś kto może wypełnić lukę po niekochającym rodzicu, kochać miłością bezwarunkową, a że ów rodzic odrzucił swoje dziecko, to i partnerowi należy się "kara". Stąd zanim narcyz zrozumie, że ma prawdziwie kochającą osobę, to ta osoba zostanie tak poraniona, że już nie chcę mieć nic do czynienia z narcyzem.

Innym aspektem jest też to, że człowiek jest uzależniony od hormonów szczęścia. Brak możliwości wytwarzania ich w dzieciństwie poprzez dorastanie w bezpiecznych warunkach, może powodować na tyle silny głód tych substancji, że człowiek sam odkrywa metody ich pozyskania - zwracanie na siebie uwagi, manipulacje, kłamstwa itp. Właściwie hormony szczęścia są siłą napędową człowieka, bo każdy szuka źródeł dopaminy, serotoniny, oksytocyny, endorfiny. Niestety nie każdy rodzic rozumie z jak skomplikowanym "urządzeniem" ma do czynienia od narodzin, a właściwie poczęcia.

Powodzenia w prowadzeniu kanału :)

Bardzo przyjemnie poprowadzony wywiad i miło zobaczyć jak dużo jest w stanie zdziałać terapia. Dziękuję Julio za odwagę, miło było ujrzeć inną stronę medalu.

A z własnych doświadczeń...

Przyjaźniłam się z osobą, a przynajmniej tak myślałam, bo było to bardzo jednostronne przez większość czasu, która prawie na pewno ma NPD. Chłop jest tak zagubiony i nosi tyle bólu w sobie, ale nie ważne jak wiele razy próbowałam na różne sposoby - nie dało się pomóc. Takie osoby mają wybitne zdolności do znalezienia mnóstwa argumentów, które potwierdzałyby ich punkt widzenia jako jedyny właściwy w dyskusji. Byłam zarówno świadkiem, jak i ofiarą niezliczonej ilości technik manipulacyjnych. Za każdym razem im bliżej byłam jego prawdziwego oblicza, to zrywał kontakt, albo odwalał coś w taki sposób, żebym to ja ten kontakt zerwała, a potem po kilku miesiącach wyskakiwał znikąd jak klaun z pudełka na sprężynce z nową maską, "bo ja już się zmieniłem i wszystko sobie w głowie ułożyłem"... I tak w kółko dopóki ostatecznie nie miałam dość. Zniszczył mi związek z byłym partnerem, nastawił przeciwko mojej rodzinie, zabrał mi moich znajomych, a nawet przyjaciół, przez co zostałam zupełnie sama. Miałam tak wyprany mózg, że już sama nie wiedziałam kim i jaka tak naprawdę jestem - czułam tylko pustkę i niewyobrażalny żal. Parę miesięcy później nawiązała ze mną kontakt inna jego ofiara, bo się okazało, że całkowicie się zatracił uciekając się w przemoc fizyczną i wciskanie ludziom leki i substancje psychoaktywne w niebotycznych dawkach, bawiąc się w szurostwo, bo "on im pomoże, a psychiatrzy nic nie wiedzą". Dowiedziałam się wtedy, że ta osoba, która kiedyś w chwili słabości we łzach wyznała mi, że mnie kocha - teraz mówi, że zmieniłam się tak, że najlepiej by było gdybym umarła. Bardzo długo rozważałam czy nie wkroczyć na jakąś ścieżkę prawną w celu ochrony tych innych osób, którym robi krzywdę, ale znając jego mstliwość spanikowałam. Nie wiem jak historia potoczyła się dalej, ale cieszę się, że przynajmniej jedną osobę z tego syfu wyciągnęłam.
Już po roku znajomości, kiedy siedziałam z ICD-10 mówiłam mu, że spełnia wszystkie kryteria NPD, ale oczywiście jak pisałam wyżej skończyło się to na odepchnięciu, zniknięciu na parę miesięcy z mojego życia, a potem powrotem z nową maską, śpiewką "nauczyłem się całej psychiatrii w jeden miesiąc, bo taki mądry jestem, a nie ma czegoś takiego jak narcyz, bo to po prostu niedojrzałość emocjonalna i każdy jest narcyzem, a cała psychiatria jest to wy*ebania i do napisania od nowa" oraz całą stertą swoich tłumaczeń. Autentycznie, nigdy nie spotkałam takiego człowieka jak on i mam nadzieję, że nigdy więcej nie spotkam. Pomogę każdemu, jeśli tylko będę w stanie, ale doświadczenie z jego osobą dobitnie pokazało mi, że ta osoba musi najpierw tego chcieć, bo inaczej obydwoje podryfujecie na dno. Wykazywał chęć w pewnym momencie na terapię i na początku było super, bo się chwalił jak terapeutka go chwaliła jaki to on mądry nie jest i jak dużo nie osiągnie - widocznie potem powiedziała coś "nie tak", bo czar prysł, wszyscy terapeuci od tego momentu to idioci, a ludzie korzystający z tej formy pomocy to jeszcze więksi debile, a żeby na kogoś terapia w ogóle działała to jego zdaniem terapeuta musi mieć większe IQ niż pacjent, a on nigdy nie znajdzie kogoś tak mądrego.

Szacunek dla dziewczyny, ale niestety rzadko kiedy narcyz zauwazy, ze ma problem, a pójście na terapie to juz graniczy z cudem. Niestety mam w otoczeniu prawdziwego narcyza i jedynym wyjściem bylo całkowite zerwanie relacji, za bardzo mnie niszczył...