Wiem, jak trudno jest odzyskać "jasność myślenia" po relacji, w której ktoś Cię gasił. Dlatego "nie poganiam", nie oczekuję, że będziesz natychmiast w stanie gotowości do ruszenia dalej. Dziś chcę Ci tylko powiedzieć: TO NIE TWOJA WINA i JA CI WIERZĘ. Wiem, że będzie lepiej 🧡

Obwinianie ofiary, że na spotkanie z nożownikiem też nie przyszła z nożem.

cytując Sama Vaknina ' jedyne co zrobiłeś źle to przyszedłeś do relacji z empatią' XD

Bardzo dziękuję za Pani nagrania! ❤
Wielu terapeutów i bardzie wiele osób twierdzi, że „wina zawsze leży po obu stronach”, nawet, gdy mamy do czynienia z relacją przemocowa. Odeszłam od męża, który stosował przemoc psychiczną i nie zliczę ile razy słyszałam, nawet od psychoterapeutki, że zawsze dwie strony są winne, że „on inaczej nie umie”, że współczują mu itp.
Bardzo ważne jest usłyszeć głośno i wyraźnie, że nie, NIE ZAWSZE winę ponoszą obydwie strony!
Pani nagrania dały mi dużo sily, żeby zrozumieć, że ja NIE PONOSZĘ winy i odpowiedzialności za to, że ktoś mnie źle traktuje.
I nie dość, że sama sytuacja jest mega trudna, to jeszcze trzeba się tłumaczyć ze swojej decyzji i w ogóle tłumaczyć, co to jest przemoc i że MIAŁAM PRAWO się na to nie zgadzać!

Można być chodzącym aniołem a i tak doznać od ludzi wielu przykrości.
Niektórzy ludzie są po prostu źli. Bo tak wybrali. I doskonale wiedzą co robią i robią to licząc na swoją korzyść.
Kiedy już wiedziałam że mam do czynienia z takim typem osoby zaczęłam sprawdzać jak ta osoba zareaguje jeśli potraktuję ją jej własnym zachowaniem - nawet do połowy beszczelnosci nie doszłam , krzyk zaczynał się zaledwie po 20-30% tego co ona sama innym robiła. To mi dało dwa sygnały: po pierwsze doskonale wie co jest właściwe a co nie , po drugie jej tolerancja na odbite zachowanie była znacznie mniejsza.
Z taką osobą nie da się porozmawiać bo odrzuca wszystkie komunikaty, nawet podane delikatnie i  kulturalnie. Jest mistrzem uniku.
Jedyne czego takie osoby boją się jak ognia to skutecznego egzekwowania konsekwencji ich działań.
Będzie to powodować konflikty w których się lubują - bo jeśli wygrają to czują jakby oszukali system, a kiedy przegrają to z chęcią postawią się w roli ofiary a z ciebie zrobią tego złego.
Dlatego trzeba gonić kijem już od samego początku i nie mieć żadnej litości ni wyjątku żadnego nie robić.

nic dodać nic ująć, jak zawsze merytorycznie i w punkt!! dziękuję i serdecznie pozdrawiam :)

Chyba to czas, żebym do Pani napisała ( mailem ) i podzieliła się swoją historią z pierwszym narcyzem. I od razu udzielam zgody na czerpanie z tego co opowiem, cytowanie czy komentarze, bo materiał mam naprawdę mocny i chętnie go Pani dostarczę. Trafiłam na Pani podcast przypadkiem, kilka miesięcy temu, do tej pory tylko Pani słuchałam i lajkowalam. Jednak kilka dni temu zaliczyłam krótką, lecz bolesną znajomość z narcyzem, po raz pierwszy w ciągu 7 lat odkąd odeszłam od tamtego, który przeformatowal moje życie w każdym milimetrze mego jestestwa. W tamtej relacji ( krótkie małżeństwo, był rok 2019) zaczęłam zgłębiać temat narcyzmu, a po odejściu wchlonelam pół internetu w temacie narcyzmu, kilka dobrych książek ( na tamten moment były dostępne tylko pozycje obcojezyczne)  i kilkadziesiąt artykułów medycznych w tej tematyce, bo rozpaczliwie potrzebowałam wtedy namacalnego potwierdzenie, że to co myślę i przezywam jest realne i zbadane już od strony naukowo-medycznej. W tamtym czasie dr Ramani była dla mnie jak mama, która przytula do serca i daje otuchę. Na polskim gruncie nie znalazłam nikogo, kto miałby chocby pojęcie o skali problemu narcystycznej przemocy. Moja droga zdrowienia była bardzo dluga i mozolna, i trwa nadal i jeszcze długo będzie trwała. Ale dopiero teraz mam właściwego terapeutę, więc jest dobrze. Do czego zmierzam: po prawie 7 latach przerwy od tematu i unikania takich ludzi, znów trafiłam na kogoś takiego. Znajomość niecałe dwa tygodnie (!) i mam wrażenie jakbym się cofnęła o 7 lat! Mimo całej wiedzy, którą już mam ugruntowaną, mimo wyjścia z depresji, mimo bardzo intensywnej pracy terapeutycznej, kontakt z takimi osobami robi w głowie i w sercu i w ciele prawdziwą masakrę. To jest coś tak niewiarygodnego, tak trudnego do dokładnego opisania słowami, tak bardzo wchodzącego w naszą przestrzeń emocjonalną, no naprawdę nie mam słów. Więc to nie jest tak jak piszą i mówią te rzesze polskich "ekspertów" na YT, że to się nie zdarza jak się już ma świadomość, że to dotyczy tylko osób z poranionymi doświadczeniami w dzieciństwie, że da się na to uodpornić, że da się wyłapać sygnały po pierwszym kontakcie, że powinno się już znać czerwone flagi jak się to przeżyło, itd itp.  Oni robią taki mind- fuck, że to jest nie do wyłapania w ciągu bardzo krótkiego czasu! Nawet ja, po swoim własnym piekle, wpadłam na to, że to mógł być narcyz dopiero kiedy terapeutka mi powiedziała, że widzi kilka podobieństw do mojego byłego męża. Dopiero wtedy zobaczyłam wszystkie elementy, które wytlumaczylam sobie inaczej. Dopiero osoba z zewnątrz dała mi oboektywny materiał do przemyśleń, wskazała punkty zapalne i teksty, które odczytałam inaczej. Ale jest jedna rzecz, która mi nie grała od samego początku - odczucia w ciele. Mimo, że na pierwszym spotkaniu było w miarę miło, po powrocie do domu było mi smutno, chciało mi się płakać z niezrozumiałych wtedy dla mnie powodów i czułam ogromne napięcie. Drugie spotkanie to wzmocniło, doszło tylko uczucie zmęczenia i wyczerpania. I to było to. Moja intuicja mówiła przez moje ciało.
Więc jak słyszę te teksty o "wina jest po obu stronach", czy "on nie jest świadomy tego co robi", "nad nimi trzeba się litować, a nie ich oczerniać" to mi się k... aaaaaaa otwiera nóż w kieszeni....

Bardzo się cieszę, że trafiłam na ten kanał. Od kilku tygodni przesłuchuje Pani nagrania. Zanim wzięłam ślub z moim mężem, był całkiem inny. Byłam przez 7 lub 8 lat sama, aż nagle pojawił się on. Czarujący, miły, zabawny, codziennie ze mną rozmawiał przez wideo rozmowę. Dawał mi bardzo dużo uwagi i złapałam się na to. Mieszkaliśmy ponad 400 km od siebie, pocztą kwiatową wysyłał mi kwiaty. Od samego rana do mnie pisał. Teraz tak sobie myślę, że to szło za szybko i to bardzo. Po kilku miesiącach naszej znajomości i spotkań na żywo, usłyszałam, że jeśli się do niego nie przeprowadzę to nasza relacja się zakończy, bo on nie chce związku na odległość. Jak bardzo głupia wtedy byłam, powinnam mu powiedzieć  "to nara". Jak się domyślacie, nie powiedziałam tak, a się przeprowadziłam. Zmieniłam całe swoje życie i życie mojej córki, która miała 8 lat. Na początku było wszystko dobrze, czasami zdarzały się kłótnie. Jednak wszystko zmieniło się po ślubie, jak już ponownie się przeprowadziliśmy do naszego mieszkania, który wzięliśmy na kredyt. On wychodził gdzie chciał, miał mnóstwo znajomych, kolegów, koleżanek, a ja siedziałam w domu z dziećmi, bo w międzyczasie urodziłam mu syna. Zaczęło się, że nic nie robię bo siedzę z dzieckiem małym w domu, nie miałam prawa być zmęczona i nie mieć ochoty na seks, którego on wymagał codziennie. W domu w niczym mi nie pomagał. Jeśli poruszałam jakąś poważną rozmowę o swoich uczuciach, że coś mi się nie podoba lub mnie rani, zawsze rozmowa była tak przekręcona, że czułam się winna. Zostawałam w końcu z myślą, że mogłam się w ogóle nie odzywać. O wszystko były pretensje. Nie liczył się w ogóle z moim zdaniem. Mogłam pół nocy płakać, a on smacznie sobie spał. Kiedyś odkryłam jego rozmowę z jakąś kobietą, która miała mu prowadzić instagrama. Po tym jak wysłała mu swoje referencje ze zdjęciem, on jej napisał że jest bardzo piękna. I koniecznie chciał umówić się na spotkanie osobiste, nie on-line. Poruszyłam z nim ten temat, jego tłumaczenie to jakiś śmiech na sali. "On chciał być miły, a poza tym jest szczery bo ona jest piękna". Jestem albo taka głupia, albo nie wiem już co, bo ja tego kompletnie nie rozumiem. Jak można coś takiego powiedzieć lub napisać drugiej osobie jeśli jest się z kimś w związku małżeńskim. Już rok ze mną nie mieszka, zostawił mnie z dziećmi, bez pracy i środków do życia. Jesteśmy w trakcie rozwodu, a kilka miesięcy po tym jak się wyprowadził już zamieszkał z inną kobietą. Jak się o tym dowiedziałam byłam w ogromnym szoku. Nie mogę się pozbierać po tej relacji. Musiałam się z kimś tym podzielić. Trzymajcie się kobietki, nie pozwólmy się zniszczyć facetom.

Kolejny raz dziękuję za to w jaki sposób przekazuję Pani swoją wiedzę. Koniec kropka Antylopka mnie urzekła :)

Też usłyszałam, że to moje braki spowodowały że wybrałam taką osobę, która mnie krzywdziła. To jeszcze bardziej udowodniło mi że to ze mną jest coś nie tak, trudno się po spotkaniu z takim psychologiem pozbierać. Bardzo dziękuję za te słowa. Pani i kolejna psycholożka do której trafiłam pomagają. Nie potrafię wyrazić swojej wdzięczności.

Jezu, jak bardzo przeraża mnie to, że zazwyczaj winą i tak obarcza się ofiarę. W idealnym świecie na terapię powinno się wysyłać osoby, które krzywdzą. W idealnym świecie do psychiatry wysyła się osobę zaburzoną a nie tą, która zbiera żniwo pod postacią załamania psychicznego. W idealnym świecie z domu i ze społeczeństwa wyrzuca się kąta a nie ofiarę.
W idealnym świecie rodzina i przyjaciele zrywa kontakt z przemocowcem, nie z ofiarą. Życzę nam wszystkim żeby „idealny świat” stał się „normalnym światem”

Dziękuję Pani za rozsądek i dobre słowa dla osób które chcą się cieszyć życiem, które dzięki Pani na nowo nabiera barw.
Kocham Panią ❤

Tak. Wyleczyłam się w końcu z tego. Dosadnie.

Ale tekst "wina leży po obu stronach" jest wręcz okropnie niebezpieczny!

Facet się znęcał nademna, potrafił do niewinnego kota powiedzieć "ty ku4wo", w złości  zostawił mnie samą z atakiem paniki w centrum miasta po tym jak wgiótł mi moje auto, a ja niesmialo, byle go nie zdenerwować.. mu zwróciłam uwagę, że on wgiótł to auto  ... a potem masz mysli ze to twoja wina w tym jest trochę że on taki jest! Chore. Dziękuję Pani Tatniano, że ocala Pani  kobiety przed tym wstrętny myśleniem!

Ofiary narcyza stawiają sobie to pytanie: "a może jednak to moja wina"... Narcyzi takiego pytania sobie nie stawiają... oni wiedzą, że to ofiary są winne .. tu leży cała różnica....

Jestem bardzo wdzięczna za Pani nagrania. Czy mogłaby kiedyś rozwinąć Pani temat narcystycznych rodziców? Mam 27 lat, dwójkę dzieci i jestem w trakcie terapii, wychodząc z kontroli i odizolowania. Moi rodzice to narcyz wielki i narcyz ukryty. Mam CTPSD. Na terapię poszłam właściwie po diagnozę myśląc, że mam Borderline, byłam na takim skraju wytrzymania psychicznego.

Nic dodać nic ująć zachowanie tego gościa to typowa opowieść o Narcyzie , wszystko to przerobiłam na własnych doświadczeniach , też było ciężko to wszystko wytrzymać .!!!!

Pani  Tatiano, jest Pani moim  ukojeniem, słucham Pani głosu , który mnie uspokaja…
Dziękuję bardzo za to co Pani robi dla nas - pokaleczonych od środka 💔
To o czym  Pani mówię - U mnie to trwa narazie kilka tygodni i nie widzę jeszcze światełka w tunelu.
Zmęczenie pod każdym względem, przepalony układ nerwowy i pamięć wręcz nijaka. Jasne chciałabym podnieść się i żyć sobie swobodnie bez tych myśli , wspomnień i męczarni w mózgu jaka  się dzieje od mojego wyjazdu. Mało w co już wierzę - żyje dla mojego dziecka i tylko dla niego. Nie wiem skąd mam siłę jeszcze bo zorganizować sobie umycie zębów rano to jakiś wyczyn dla mnie. Tak wiem. Wstyd.

Dziękuję 🙏🙏🙏
Ściskam mocno 🌸
Kasia

Bardzo dziękuję za ten film. Tak bardzo pptrzebowałam to dziś uałyszeć, po wszystkich biczowaniach siebie, że takiego wybrałam, że mam deficyty z dzieciństwa, że  nie odeszłam wcześniej, że jestem naiwna, za dobra, itp.

Pani Tatiano, każdy Pani materiał to po młodzieżowemu petarda, po mojemu: proszę tworzyć, niech Pani niesie ten kaganek oświaty, jest Pani świetna, daje Pani wielkie wsparcie wobec czego życzę sobie i innym żeby Pani była często wku@@@ Jak dobrze, że Pani normalizuje to co czasem jest przeterapeutyzowane sensu largo !! ❤❤❤

Pani Tatiano, chciałbym podziękować za cała serie CMW, m.in. dzięki tej serii ok. 3 miesiące temu rozstałem się po prawie 4 letnim związku z partnerką... ze zdiagnozowanym zaburzeniem borderline, i choć nie jest to "narcyzm" to mam wrażenie, że jest bardzo dużo punktów wspólnych. Fajnie byłoby zobaczyć w Pani wykonaniu jakiś film porównujący borderline a narcyzm, punkty wspólne, różnice itp. Pozdrawiam serdecznie :)