Film przedstawia kompleksowe przejście przez całą Księgę Objawienia, rozdział po rozdziale. Narracja zaczyna się na wygnaniu na greckiej wyspie Patmos, gdzie apostoł Jan otrzymuje wizję uwielbionego Chrystusa pośród siedmiu złotych świeczników — z białymi jak śnieg włosami, oczami jak płomień ognia i mieczem dwusiecznym wychodzącym z ust. Jan upada jak martwy, lecz Jezus dotyka go i zapowiada, że trzyma klucze śmierci i piekła. Następnie film omawia listy do siedmiu kościołów Azji Mniejszej (w dzisiejszej Turcji): Efez, Smyrnę, Pergamon, Tiatyrę, Sardes, Filadelfię i Laodykęję — kolejność zgodną ze starożytną rzymską drogą. Każdy kościół zostaje oceniony: od porzucenia pierwszej miłości, przez ubóstwo Smyrny, po letniość Laodykei, której Jezus grozi wypluciem z ust, stojąc i kołacząc u drzwi. Rozdział 4 i 5 przenoszą widza do niebiańskiego tronu: 24 starców, cztery istoty żywe, zwoj zapieczętowany siedmioma pieczęciami, którego nikt nie jest godzien otworzyć — aż pojawia się Baranek jak zabity, kupujący ludzi krwią z każdego plemienia i narodu. Rozdział 6 pokazuje czterech jeźdźców na koniach białym, czerwonym, czarnym i bladym, dusze pod ołtarzem oraz kataklizmy szóstej pieczęci. Rozdział 7 przynosi 144 000 opieczętowanych i niezliczony tłum w białych szatach. Następnie siedem trąb: grad i ogień, góra wrzucona do morza, piołun, zadymione szarańcza z otchłani i armia 200 milionów. Dwaj świadkowie prorokują w Jerozolimie, zostają zabici przez bestię i po trzech i pół dniu wskrzeszeni. Rozdział 12-14 odsłaniają wojnę w niebie: niewiasta oblęczona słońcem, wielki smok (szatan), bestia z morza i bestia z ziemi, znamię bestii oraz 144 000 na Syjonie. Czary grzechu wylewają siedem plag, a Armagedon staje się miejscem zgromadzenia królów. Upada Wielki Babilon, albowiem kupcy, królowie i żeglarze opłakują zniszczony system. Zawiązuje się uczta godów Baranka i Rider na białym koniu zwany Wiernym i Prawdziwym, Król królów i Pan panów, pojmuje bestię i fałszywego proroka. Szatan zostaje związany na tysiąc lat, po sądzie przed wielkim białym tronem wrzucony do jeziora ognia. Film kończy się wizją nowego nieba i nowej ziemi, Nowej Jerozolimy zesłającej z nieba, rzeki wody żywej i drzewa życia, po czym następuje apel do widzów o komentarz-świadectwo i oddanie życia Chrystusowi. Apokalipsa św. Jana to jedyna księga prorocza Nowego Testamentu, napisana w gatunku literatury apokaliptycznej, którego biblijnym wzorem była Księga Daniela. Zgodnie z tradycją autorem jest Jan Ewangelista, choć część biblistów wskazuje na Jana Prezbitera, a niektórzy uważają, że księga powstawała etapami i ostateczną całość złożono na początku II wieku. Samo objawienie Jan miał otrzymać na wyspie Patmos, dokąd został zesłany z Efezu, według tradycji za rządów cesarza Domicjana około roku 95. Wcześniejsze świadectwa wiążą ją z prześladowaniami za Nerona, które zaczęły się od roku 64 (biblia.deon.pl/ksiega.php?id=73&wstep=1). Księga powstała dla konkretnych odbiorców, czyli siedmiu wspólnot chrześcijańskich w rzymskiej prowincji Azji, na terenie dzisiejszej zachodniej Turcji. Żydzi napaśli na nich od samego początku, a konflikt z cesarstwem narastał, bo jedyną więź imperium stanowił kult boski oddawany Cezarowi, nie do przyjęcia dla chrześcijan. Dlatego przymus pokłonu obrazowi bestii pod karą śmierci nie jest wytworem wyobraźni, tylko odbiciem realnej presji władzy, a zaszyfrowany język wizji był koniecznością, nie ozdobą (odpytywarka.pl/blog/apokalipsa-sw-jana-streszczenie-opracowanie). Warto też pamiętać, że obrazy księgi, jak cztery pieczęcie czy siedem trąb, nie tworzą kolejnych aktów jednego dramatu. Osoby i fakty są tam typami, które w dziejach wielokrotnie się powtarzają, a główne przesłanie niesie pociechę: Kościół ma zapewniony ostateczny triumf (pl.wikipedia.org/wiki/Apokalipsa_%C5%9Bwi%C4%99tego_Jana).