Łukasz pisze do Teofila uporządkowane świadectwo o Zbawicielu, który przyszedł do zaginionych, skrzywdzonych i zapomnianych, a wideo omawia jego Ewangelię rozdział po rozdziale. Kapłan Zachariasz dowiaduje się w świątyni, że jego małżonka Elżbieta urodzi syna, który dostanie imię Jan i przygotuje lud na przyjście Pana; potem Gabriel zwiastuje Marii w Nazarecie narodzenie Jezusa, Syna Najwyższego. Maria i Józef idą do Betlejem na rzymski spis, gdzie Zbawiciel przychodzi na świat w żłobie, a pasterze jako pierwsi słyszą dobrą nowinę. W świątyni Symeon i Anna rozpoznają w niemowlęciu zapowiedziane zbawienie, a dwunastoletni Jezus zaskakuje nauczycieli swoją mądrością. Po chrzcie w Jordanie i kuszeniu na pustyni Galilea staje się areną publicznej służby: rodzinny Nazaret odrzuca Go, w Kafarnaum uzdrawia i wypędza demony, a celnik Lewi porzuca wszystko, by iść za Nim. Jezus wybiera dwunastu apostołów, naucza na równinie o miłości nieprzyjaciół, wskrzesza syna wdowy z Nain, przebacza grzesznicy w domu Szymona Faryzeusza, uczy przez przypowieści, uspokaja burzę, uwalnia opętanego, wskrzesza córkę Jaira, rozmnaża pięć chlebów i dwie ryby; Piotr wyznaje Go Chrystusem, a na górze Jezus przemienia się wobec Piotra, Jana i Jakuba. Cel drogi to Jerozolima. Po drodze padają przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, bogaczu i Łazarzu, synu marnotrawnym, dziesięciu trędowatych oraz faryzeuszu i celniku; Zacheusz natomiast oddaje połowę majątku ubogim. Po wjeździe na osiołku Jezus płacze nad miastem i oczyszcza świątynię, a konflikt z przywódcami religijnymi narasta. Następują Ostatnia Wieczerza, zdrada — Judasz wydaje Go za pieniądze — modlitwa w agonii, pojmanie, zaparcie się Piotra i procesy: Piłat nie znajduje winy, Herod się naśmiewa, a Barabasz zostaje uwolniony zamiast Jezusa. Jezus umiera na krzyżu między dwoma złoczyńcami, przebaczając oprawcom i obiecując raj skruszonemu łotrowi; Józef z Arymatei składa ciało w grobie. Trzeciego dnia kobiety znajdują pusty grób, zmartwychwstały Jezus towarzyszy uczniom w drodze do Emaus, otwiera Pisma, ukazuje się zgromadzonym, poleca głosić pokutę i przebaczenie grzechów wszystkim narodom i wznosi się do nieba. Ewangelia kończy się kultem, radością i misją. Ewangelia według Łukasza to najdłuższa z czterech Ewangelii, liczy 1151 wersetów i powstała około 80–90 roku po Chrystusie. Jej autor, Łukasz, był towarzyszem Pawła i lekarzem, a nie naocznym świadkiem Jezusa, więc pisał jako badacz, gromadząc relacje tych, którzy widzieli wszystko osobiście. Jako jedyny ewangelista zaczyna od formalnego wyjaśnienia celu: chce dać Teofilowi, a przez niego wszystkim czytelnikom, pewność tego, czego zostali nauczeni, jak zauważa Ministry Voice (ministryvoice.com/pl/why-did-luke-write-his-gospel/). Łukasz napisał też drugi tom, Dzieje Apostolskie, i razem tworzą jedno dwuczęściowe dzieło, które prowadzi od narodzin Jezusa w Betlejem aż po głoszenie Pawła w Rzymie. Co ciekawe, to właśnie Łukasz zachował przypowieści, które znamy najlepiej: o synu marnotrawnym i o miłosiernym Samarytaninie. Jego Ewangelię nazywa się często Ewangelią miłosierdzia, bo szczególnie dużo miejsca poświęca ubogim, kobietom, celnikom i grzesznikom, którym Jezus okazuje bliskość, co podkreśla także Biblia VIA (www.via.bible/pl/ewangelia-wedlug-sw-lukasza/). Słynna fraza o Synu Człowieczym, który przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło (Łk 19,10), dobrze streszcza ducha całej księgi. Teolodzy zwracają uwagę, że u Łukasza historia zbawienia ma wyraźne etapy, a Jezus występuje w nich jako Prorok, Pan dziejów i Zbawiciel, jak opisuje serwis Wiara.pl (biblia.wiara.pl/doc/1896754.Teologia-Ewangelii-Lukasza).