Co działo się z ostatnimi ludźmi, którzy widzieli Hitlera w kwietniu 1945
Historia jakiej nie znacie
40,393 views
http://holy.pl/historiajakiejnieznacie
Discount 👉 -10%: HISTORY
They witnessed the collapse of the system they served and then had to navigate a world in which the Third Reich ceased to exist.
Artur Axmann, Traudl Junge, Otto Günsche, Heinz Linge, and Rochus Misch were among Adolf Hitler's last companions, some of whom remained in the Berlin bunker until the very end. Five people from Hitler's inner circle survived the fall of the Third Reich. What happened to them next? Their fates are one of the most interesting epilogues to the bunker's history.
Some were taken prisoner by the Soviets, while others underwent the denazification process. Over time, some returned to work and led ordinary lives in West Germany and East Germany. People who had recently been at the very center of Nazi power were, after a few years, able to function alongside those for whom the war was already a closed chapter. How did they talk about Hitler and their own role years later? What could they actually have known about the regime's crimes, and what—as they themselves claimed—didn't? In the case of such witnesses, every account must be read with caution. Proximity to events provides access to details otherwise unavailable to others, but at the same time, personal involvement can lead to silences, excuses, and the portrayal of one's own past in a more favorable light.
The memories of those in the bunker are such an important and demanding source. Thanks to them, we can see the final days of the regime from the inside, witness the fall of the dictator.
In the new episode of the series "FACES OF THE REICH," I examine what happened to Axmann, Junge, Günsch, Ling, and Misch after 1945 and how they spoke about the world of which they were a part over the following decades. Which of these five stories most captivated you?
20 Comments
Ps. Polecam rozdział książki Piotra Zychowicza pt. Alianci
Tym bardziej dziwi i uderza mnie dwukrotna błazenada Leszka Pietrzaka na jego kanale dotycząca ucieczki Hitlera z bunkra w 45, popełnia jak również w rozmowie z Pospieszalskim.
Wersja najbardziej prawdopodobna jest taka, że ciała Hitlera nigdy nie znaleziono bo zostało dobrze ukryte na terenie zgliszcz wokół bunkra - nie mogły zostać pochowane zbyt daleko z oczywistych względów, bunkier i kancelaria były otoczone przez wojska rosyjskie tak szczelnie, że w ogóle nie było możliwości się przez ten pierścień przedrzeć. Potwierdza tą wersję Linge w jednym z wywiadów w języku angielskim już jakiś czas po zwolnieniu z niewoli i powrocie do Niemiec.
Rosjanie znaleźli zwłoki sobowtóra Hitlera i jakieś inne zwłoki kobiece upozorowane jako zwłoki Ewy Braun. Nie chcąc się przyznać przed całym światem do tego, ze nie znaleźli prawdziwych zwłok szli w zaparte przez wiele lat jak to oni, ze mają czaszkę Hitlera - nie mogli się skompromitować przecież. Ukrycie zwłok Hitlera i Ewy nie było wcale trudne - wokół bunkra były liczne masowe groby bo cały Berlin podczas oblężenia wprost obfitował w setki ciał poległych i zabitych - wystarczyło umieścić zwłoki w takim masowym grobie - od ukrycia zwłok 30 kwietnia do 2 maja kiedy do bunkra wkroczyli Rosjanie było ponad 48 godzin. W ciągu tych 48 godzin spadło kolejnych kilkaset bomb i pocisków na teren bunkra i każdy z takich grobów czy masowych mogił mógł być w sensie dosłownym przemielony jak maszynką do mięsa ( jak i cały teren wokół: ziemia, chodniki, roślinność, beton, zabudowania itp )- zatem bądź tu mądry i znajdź dwa ciała - Hitlera i Ewy - to tak jak znaleźć igłę w stogu siana. Trzeba też rozumieć, że zadanie ukrycia zwłok wodza i jego małżonki było czymś niezwykle ambicjonalnym dla ssmanów. Myśl, ze ciało ich ukochanego wodza może wpaść w ręce barbarzyńskich sowietów i zostać w ich rękach była dla nich nie do pomyślenia - to byli fanatycy.
Historycy i oficjalne śledztwa (przeprowadzone m.in. przez brytyjskiego wywiadu i potwierdzone dowodami stomatologicznymi oraz dokumentami) nie pozostawiają wątpliwości co do jego śmierci, ale popularne mity przetrwały dzięki sowieckiej dezinformacji i sensacyjnym publikacjom.
Pochodzenie teorii spiskowych
Sowiecka dezinformacja: Kampania propagandowa ZSRR rozpoczęta w czerwcu 1945 roku (m.in. wypowiedzi marszałka Gieorgija Żukowa na polecenie Stalina) twierdziła, że Hitler uciekł, co miało na celu dezorientację Zachodu i podtrzymywanie podejrzeń wobec aliantów.
Najpopularniejsze teorie ucieczki
Ucieczka do Argentyny (Ameryki Południowej): Najgłośniejsza teoria zakłada, że Hitler wraz z Ewą Braun uciekł U-Bootem do Argentyny. W 1955 roku CIA badała doniesienia informatora (Philippa Citroena), który twierdził, że widział Hitlera w Kolumbii i Argentynie. Książka „Szary wilk” autorstwa Simona Dunstana i Gerrarda Williamsa spekulowała, że Hitler osiadł w Argentynie i zmarł w 1962 roku. Teorie te zostały jednak w pełni odrzucone przez historyków (m.in. Guya Waltersa) jako pozbawione dowodów.
• Ucieczka do Hiszpanii lub ukrycie się w naziemnych bazach: Inne spekulacje sugerowały przelot do frankistowskiej Hiszpanii bądź ukrycie się w odległym miejscu w Europie.
• Odtajnione dokumenty FBI: W 2014 roku FBI odtajniło dokumenty z lat powojennych zawierające zeznania świadków rzekomo widzących Hitlera w Ameryce Południowej. Służby amerykańskie traktowały te doniesienia z dużą rezerwą i nigdy nie znaleziono twardych dowodów na ich prawdziwość.
Ucieczka Adolfa Hitlera na Antarktydę to popularna teoria spiskowa, która nie ma oparcia w faktach historycznych i została wielokrotnie obalona przez naukowców oraz historyków.
Skąd wzięła się ta legenda?
Nowa Szwabia (Neu-Schwabenland): W 1938 roku Niemcy wysłały ekspedycję badawczą na statek Schwabenland na Ziemię Królowej Maud w Antarktydzie. Jej celem było zbadanie terenu pod przyszłą wielorybniczą bazę gospodarczą, a nie budowa tajemniczej fortecy wojskowej.
Rejsy U-Bootów: Pod koniec II wojny światowej niemieckie okręty podwodne (np. U-530 i U-977) dopłynęły do Argentyny. Z powodu grubego na dwa metry lodu i braku infrastruktury rejs na Antarktydę w tamtym okresie (maj–sierpień) był w praktyce niemożliwy. Załogi te po prostu uciekały przed kapitulacją w Ameryce Południowej
Amerykańska ekspedycja wojskowa pod wodzą admirała Richarda Byrda z przełomu lat 1946–1947 stała się pożywką dla mitów o rzekomym starciu USA z ukrytymi pod lodem nazistami. W rzeczywistości była to standardowa misja szkoleniowa i testowa sprzętu w warunkach polarnych.
Co mówią fakty?
Adolf Hitler popełnił samobójstwo 30 kwietnia 1945 roku w swoim berlińskim bunkrze, co potwierdzają zgodne dowody historyczne i badania szczątków.
Poważni badacze oraz analizy (np. historyka Colina Summerhaysa) całkowicie wykluczają istnienie jakiejkolwiek tajnej bazy III Rzeszy na lodowym kontynencie.
Fakty i dowody na śmierć w Berlinie
Badania stomatologiczne: Personel gabinetu stomatologicznego Hitlera (Hugo Blaschke i Käthe Heusermann) jednoznacznie zidentyfikował szczętki i fragmenty szczęki odnalezione przez Rosjan po zdobyciu bunkra
Przechowywana przez Rosjan w archiwach "czaszka Hitlera" z otworem po kuli w 2009 roku została zbadana przez amerykańskich naukowców (zespół Nicka Bellantoniego z Uniwersytetu w Connecticut). Analiza DNA wykazała, że należała ona do kobiety w wieku poniżej 40 lat, co potwierdzało, że czaszka nie była Hitlera (część historyków uważa, że należała do Ewy Braun), ale nie podważa to faktu śmierci samego dyktatora ustalonej na podstawie innych dowodów dentystycznych.
Hanna Reitsch była pilotką, która w kwietniu 1945 roku poleciała do oblężonego Berlina.
Szczegóły wydarzenia:
Misja: Wylądowała w Berlinie w kwietniu 1945 roku, aby przetransportować generała Roberta Rittera von Greima do bunkra Hitlera (Führerbunkra)
Wylot: Następnie, przełomem kwietnia i maja 1945 roku, udało jej się bezpiecznie wydostać z oblężonego miasta.
Hitler: Ostatecznie Adolf Hitler odmówił ucieczki z Berlina i popełnił samobójstwo w bunkrze, a Reitsch nie ewakuowała go osobiście, choć pozostawała z nim do ostatnich dni w oblężonej stolicy III Rzeszy.
Co działo się z ostatnimi ludźmi, którzy widzieli Hitlera w kwietniu 1945
Historia jakiej nie znacie
40,393 views
http://holy.pl/historiajakiejnieznacie
Discount 👉 -10%: HISTORY
They witnessed the collapse of the system they served and then had to navigate a world in which the Third Reich ceased to exist.
Artur Axmann, Traudl Junge, Otto Günsche, Heinz Linge, and Rochus Misch were among Adolf Hitler's last companions, some of whom remained in the Berlin bunker until the very end. Five people from Hitler's inner circle survived the fall of the Third Reich. What happened to them next? Their fates are one of the most interesting epilogues to the bunker's history.
Some were taken prisoner by the Soviets, while others underwent the denazification process. Over time, some returned to work and led ordinary lives in West Germany and East Germany. People who had recently been at the very center of Nazi power were, after a few years, able to function alongside those for whom the war was already a closed chapter. How did they talk about Hitler and their own role years later? What could they actually have known about the regime's crimes, and what—as they themselves claimed—didn't? In the case of such witnesses, every account must be read with caution. Proximity to events provides access to details otherwise unavailable to others, but at the same time, personal involvement can lead to silences, excuses, and the portrayal of one's own past in a more favorable light.
The memories of those in the bunker are such an important and demanding source. Thanks to them, we can see the final days of the regime from the inside, witness the fall of the dictator.
In the new episode of the series "FACES OF THE REICH," I examine what happened to Axmann, Junge, Günsch, Ling, and Misch after 1945 and how they spoke about the world of which they were a part over the following decades. Which of these five stories most captivated you?