သွားမရှိတဲ့ ကျား (သို့မဟုတ်) ကုလသမဂ္ဂနဲ့ ကမ္ဘာ့အနာဂတ်

လုံခြုံရေးကောင်စီရဲ့ ဗီတိုအာဏာ အလွဲသုံးစားလုပ်မှုတွေ၊ ဆရီဘရင်နီဆာ (Srebrenica) နဲ့ ရဝမ်ဒါ (Rwanda) လို နေရာတွေမှာ လူတွေကို အချိန်မီ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ပျက်ကွက်မှုတွေဟာ UN ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်တွေပါ။

ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးအရ အငြင်းပွားပြီး လုံခြုံရေးကောင်စီမှာ ဗီတိုနဲ့ ပိတ်ဆို့နေချိန်မှာတောင် World Food Programme (WFP), UNICEF နဲ့ UNHCR တို့လို UN အဖွဲ့အစည်းတွေဟာ မြေပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ စစ်ဘေးရှောင်တွေ၊ ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ ကလေးငယ် သန်းပေါင်းများစွာကို နေ့စဉ် စားနပ်ရိက္ခာ၊ အမိုးအကာနဲ့ ပညာရေး ပံ့ပိုးပေးနေတာဟာ UN ရဲ့ အကြီးမားဆုံး တန်ဖိုးတစ်ခုပါ။

ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ ကျောက်ကြီးရောဂါ (Smallpox) ကို ကမ္ဘာပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ပပျောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို ကပ်ရောဂါတွေကို တိုက်ဖျက်ရာမှာဖြစ်စေ၊ ကာကွယ်ဆေးတွေ ဖြန့်ဝေရာမှာဖြစ်စေ နိုင်ငံတိုင်းကို အချိတ်အဆက်မိမိ ပူးပေါင်းပါဝင်လာအောင် စုစည်းပေးနိုင်တဲ့ အခြားအဖွဲ့အစည်း မရှိပါဘူး။

ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှု၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်၊ အကြမ်းဖက်ဝါဒ စတဲ့ ပြဿနာတွေဟာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်း ဖြေရှင်းလို့ မရပါဘူး။ ဒီလို ကိစ္စတွေအတွက် အချက်အလက် ဖလှယ်ဖို့၊ စံသတ်မှတ်ချက်တွေ ထားရှိဖို့နဲ့ ဘုံရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းအောက်မှာ အတူတကွ အလုပ်လုပ်နိုင်ဖို့ ကုလသမဂ္ဂက လမ်းကြောင်းဖန်တီးပေးပါတယ်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံတကာ နိုင်ငံရေးစင်မြင့်မှာ ကုလသမဂ္ဂ (UN) ဟာ မကြာခဏဆိုသလို ပျက်ကွက်မှုတွေ ရှိပေမယ့်၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်း ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကို စုပေါင်းဖြေရှင်းဖို့နဲ့ လူသားချင်းစာနာမှုအကူအညီတွေ ပေးအပ်ဖို့အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပါတယ်။