Mijn eigen ervaring komend uit een gezin met weinig geld:
- Mijn vader had niet kunnen leren omdat hij na de basisschool direct moest gaan werken (vlak na WOII)
- Ouders hebben altijd gehuurd, want zeker en veilig en er was te weinig geld om te kopen, daardoor hebben ze ook nooit iets opgebouwd
- Fabriek waar mijn vader werkte ging failliet toen hij net 50 was en heeft daarna alleen maar nog ergere banen gehad in de horeca. Geen pensioen, ja 50 euro in de maand.
- Opgegroeid in de jaren 70 en 80 leek elk journaal wel te gaan over de werkloosheidcijfers, doembeeld ontwikkeld
- Toen ik klaar was met mijn HBO en ik op mezelf ging wonen, ging ik huren. Vrienden waarvan de ouders wel geld hadden kochten. Toen ze in de jaren daarna gingen samenwonen met iemand, hadden ze al vele tienduizenden guldens (en later euro’s) winst. Ik had na 5 jaar niks anders dan wat spaargeld wat ik overhield van mijn loon.
- Met het geld dat ik over hield heb ik nooit iets gedaan anders dan bewaren voor ALS. Dus op de bank, zeker maar levert niks op. Opgevoed met angst voor werkeloosheid en voor ALS er iets gebeurt.
- Weinig geld en angst maakt dat je vooral op de korte termijn richt en niet op de lange termijn.
- Geen toegang gehad tot een netwerk van mensen die iets voor je kunnen betekenen.
- Geen toegang tot kennis hoe je slim zaken regelt financieel.
- Weinig geld is weinig status dus veel uitgegeven aan zaken om rijk te lijken, dus dure auto en kleding, ook dit kost alleen maar geld en je bouwt er niks mee op. 😂

Inmiddels kom ik niks te kort dankzij master en goede baan, maar had op mijn inmiddels 51e levensjaar veeeeel vermogender moeten zijn.

Ik snap wel waar dit vandaan komt. Het is ook een mentaliteit. Als je geen beter voorbeeld hebt, is het heel lastig om daaruit te stappen. Tuurlijk kan het, maar het is wel moeilijk.

Ook voor basisscholen ligt hier een kans. Want het is nog steeds zo dat kinderen uit kansarme gezinnen een lager schooladvies krijgen dan kinderen uit gezinnen die als kansrijk worden gezien.

Mijn vader zei vroeger het zelfde. Huur maar in plaats van kopen. Werk maar voor een baas dan heb je zekerheid. Tot een bepaalde leeftijd geloofde ik daar dan ook in maar ik zag ook dat als je meer wilt verdienen dat ook gewoon kan. Maar je moet je zelf ontwikkelen hard werken en zorgen dat je een betere positie in het leven krijgt. Mijn vader heeft zich erbij neergelegd en nooit moeite gedaan om het beter te krijgen. In die generatie was dat prima. Nu ondenkbaar zeg maar.

Schokkend om te horen dat er 3 weken oude embryo's zijn die met een dergelijke fysieke achterstand beginnen. Dan begin je als ongeboren kind op achterstand. De basisomstandigheden verbeteren van kinderen en die in armoede geboren worden en hun ouder(s), lijkt me een goede start.

Het verbaast me dat er veel negatieve reacties op dit onderwerp gegeven worden en geeft mij het gevoel dat degene die zich zo negatief hierover uitlaten, een minder volledig beeld hebben over hoe armoede en de complexiteit van omstandigheden waarmee mensen die in armoede leven vaak omgeven worden, zijn weerslag hebben op de gemoedstoestand en de keuzes die gemaakt worden.

ik denk niet dat armoede erfelijk is. Maar een kweste van  "een goede kruiwagen" te hebben. Als ik de zoon van een bankdirekteur ben dan heb  ik in mijn sociale kringen vele goedverdienende mensen, die mij aan een goede baan kunnen helpen. Maar ben ik de  zoon van een arbeider in een arbeiderswijk bereik ik deze kringen niet en daardoor krijg ik ook geen aanbod van hen.

Ja, de invloed van die cirkel van stress en trauma en problemen is echt zo groot. Mensen onderschatten enorm hoe ver dat iemands leven kan blijven beïnvloeden.
Wanneer een persoon opgroeit in een armoedige omgeving met stress dan past het lichaam zich daarop aan. Een snellere en vergrote stressreactie wordt dan vaak biologisch vastgelegd in de jonge jaren. Daar komt bij dat men in zo'n omgeving vaak ook niet goed met emoties leert omgaan.
In zulke omgevingen is er ook veel vaker sprake van verwaarlozing en soms zelfs mishandeling. Ook zijn de ouders vaak instabieler en dus onvoorspelbaar. Daardoor voel men zich vaker alleen/ eenzaam, hebben ze minder zelfvertrouwen, moeite met lange termijn denken en een verlaagd doorzettingsvermogen, want dat leren ze vaak niet.
Dat alles is een ENORME handicap om mee te krijgen. Dat beïnvloed absoluut alles in je leven.

wat je van huis uit niet mee krijgt, heb je altijd last van

Uit onderstaande commentaren kan ik afleiden dat het niet helemaal duidelijk is.
Natuurlijk is het verband niet 1:1: arme ouders = arme kinderen.
Maar er is een correlatie, een verband. De kans dat je arm blijft met arme ouders is groter.

Ik mis een beetje het omgekeerde verhaal. Anders gezegd: de sociale mobiliteit is tegenwoordig toch veel en veel groter/beter dan eeuwen geleden?

Vroeger zou bijna 100% van de kinderen van armen ook arm zijn, nu is het nog slechts een deel.

Armoede is een lifestyle en een mindset. En ja, natuurlijk hebben je ouders en je omgeving invlied op je ontwikkeling. Maar dat in Nederland dubbeltjes nooit kwartjes worden is aantoonbaar onjuist. Dat gebeurt namelijk vaker wel dan niet.

Ik vind het matig onderzoek, er mist meer diepgang, ja dit zijn een aantal factoren, maar er zijn manieren om aan armoede te ontsnappen, vooral in Nederland

„Mijn voorvaders waren lijfeigenen, ik ben president“(c) Vladimir Poetin

De erfelijkheid zit hem duidelijk ook in het onderzoeken. Je hebt ook mensen die de armoede weten te ontsnappen. Misschien daarmee spreken?
Je hebt vooral leerkansen nodig en een goed netwerk dat jou steunt wanneer je het nodig hebt.

Armoede is geen genetica maar een sociale kwestie. In Nederland kan je welvarend worden als je de juiste keuzes maakt en aan je doelen werkt

9:03 is ook veelzeggend. gewoon blijven proppen hoor, blijven spenderen.

Wat een onzin.
Mijn vader en moeder waren beiden alcoholics.
Toen ik 6 was zijn ze gescheiden en aan 13 kwam mijn moeder te overlijden waarna ik ben geplaatst in de Wiekslag een open instelling voor jongeren.
Ik heb geen hoger diploma enkel middelbaar en vandaag heb ik een succesvol bedrijf.
Ik heb geleerd niet dezelfde keuzes te maken als mijn ouders, ik drink en rook niet, en probeer goed doordachte keuzes te maken.
Ik heb eerder de indruk dat soms armoede een keuze en of een excuus is.
Het allerbelangrijkste is willen werken en volhouden.

mijn ouders hadden het financieel niet goed en hun voor ouders ook niet. Wij hebben altijd met de basis behoeftes geleefd. Ik heb geleerd om mezelf hier uit te trekken en geen kinderen te krijgen tot ik financieel  stabiel ben.

Een goede opvoeding doorzetting en een doel  om naar toe te streven. Solution

2:46 ik mis hier een vergelijking met de kinderen van de rijke ouders.