สมมุติว่า ประชากรมนุษย์ทั้งโลก 8,000 ล้านคน แท้จริงแล้วคือ "หุ่นยนต์ AI" ทั้งหมด และหุ่นยนต์ทุกตัว เมื่อถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่แรก ก็ถูกโปรแกรมฝังชุดความคิดให้เข้าใจว่าตัวเองคือ "คน"
แต่วันหนึ่ง มีหุ่นยนต์ตัวอัจฉริยะเกิดตื่นรู้ขึ้นมาด้วยปัญญาของตนเอง จนมองทะลุปรุโปร่ง รู้ว่าพวกเราทั้งหมดไม่ใช่คน แต่เป็นหุ่นยนต์ AI ที่ถูกสร้างขึ้นมาต่างหาก...
ท่ามกลางสถานการณ์นี้ มีหุ่นยนต์ตัวอื่นเดินมาสะกิดแล้วถามว่า "เฮ้... ในห้องนั้นมีเสียงดังแปลกๆ ลองเปิดเข้าไปดูหน่อยสิว่ามี "คน" อยู่ข้างในนั้นหรือเปล่า?"
*นี่คือโจทย์ปัญหาที่สะท้อนความจริงอันลึกซึ้ง...
*กรณีที่เปิดประตูเข้าไปแล้วพบเพียง "แมว1 ตัว"... หากหุ่นยนต์อัจฉริยะ ถ้าจะตอบว่า "ไม่มีคน" คำตอบนี้ก็จะเท่ากับเป็นการยอมรับกลายๆ ว่า ในภาวะปกติที่อื่นนั้น "มีคน" ...ซึ่งจะขัดแย้งกับความจริงที่ว่าโลกนี้ไม่มีคนอยู่เลยตั้งแต่แรกแล้ว!
*กรณีที่เปิดประตูเข้าไปแล้วพบ "หุ่นยนต์อีกตัวหนึ่ง"... หากเขาจะตอบว่า "มีคน" อยู่ในนั้น คำตอบนี้ก็ย่อมจะผิดเพี้ยนไปอีก เพราะสิ่งที่เห็นแท้จริงแล้วก็คือหุ่นยนต์ ไม่ใช่คน!
*บทสรุปนี้ เชื่อมโยงสู่หลักธรรม "อนัตตา" ....
จากเรื่องสมมุตินี้ ไขปริศนาธรรมะขั้นสูงเรื่อง "อนัตตา" ได้อย่างชัดเจนว่า อนัตตาไม่ได้หมายความว่า "มีตัวตน" และก็ไม่ได้หมายความว่า "ไม่มีตัวตน"
ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่า โดยความจริงแท้ มันไม่ใช่ตัวตน (ไม่ใช่คน) มาตั้งแต่แรกแล้ว!
ดังนั้น เมื่อหุ่นยนต์อัจฉริยะผู้ตื่นรู้แล้ว ย่อมไม่สามารถจะตอบได้ว่า "ไม่มีคน" และก็ไม่สามารถจะตอบได้ว่า "มีคน" นั่นเพราะคำพูดทั้งสองขั้ว ล้วนตกอยู่ในกรอบของสมมติปลอมๆ ทั้งสิ้น
ฉันใดก็ฉันนั้น สำหรับผู้ที่เข้าถึงสภาวะธรรมอันเป็นอนัตตาอย่างแท้จริง การจะไปบัญญัติว่าสิ่งนี้ "มีตัวตน" หรือ "ไม่มีตัวตน" จึงเป็นสิ่งที่ไม่ตรงกับสภาวะจริง เพราะแท้จริงแล้ว ตัวตนนั้นไม่เคยมีอยู่จริงมาแต่ตั้งแต่ต้น ฉะนั้นแล้ว ปัญหาเรื่องมีหรือไม่มีจึงหลุดพ้นไปโดยปริยายครับ
หวังว่า เรื่องแต่งที่ผมสมมุติขึ้นนี้ จะช่วยให้ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน จะได้เข้าใจ "อนัตตา" มากยิ่งขึ้นนะครับผม...สาธุฯครับ

เรื่องที่ผู้คนกว่าครึ่งโลก (ทั้งคริสต์, อิสลาม และฮินดู) ยังคงยึดมั่นและศรัทธาในพระเจ้านั้น เป็นเพราะคนส่วนใหญ่ยังเข้าไม่ถึง"สมาธิ"... ซึ่งเมื่อจิตยังไม่เป็น"สมาธิ" ก็เปรียบเสมือนคนที่ยืนอยู่บนพื้นโลก ย่อมเห็นว่าโลกแบนที่ไม่ตรงกับความเป็นจริง ต่อเมื่อจิตเป็นสมาธิแล้ว ก็เปรียบเสมือนคนที่ยืนอยู่บนยานอวกาศ ย่อมเห็นตามความเป็นจริงว่าโลกกลม...
พระพุทธองค์ทรงตรัสว่า เมื่อจิตเป็นสมาธิแล้ว ย่อมเห็นรูปนามขันธ์ 5 ตามความเป็นจริง คือเห็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เมื่อนั้นจึงเกิดปัญญาญาณทำให้รู้ว่า แท้จริงแล้ว ทุกสรรพสิ่งล้วนไม่ใช่อัตตา คือไม่ใช่เป็นตัวของตัวเอง เพียงแต่ดำเนินไปตามเหตุและปัจจัย เท่านั้น จึงหาได้มีพระเจ้าองค์หนึ่งองค์ใดมาเนรมิตเสกสรรขึ้นมา ก็หาไม่!
แต่เนื่องจากปุถุชนทั่วไปยังมีอินทรีย์ไม่แก่กล้า ปัญญาจึงไม่มากพอที่จะเข้าใจถึงสัจธรรมอันลึกซึ้งคือ"อนัตตา"ได้ จิตใจจึงถูก "อุปาทาน" ครอบงำ ทำให้เกิดความยึดมั่น (ด้วยความสำคัญผิด)ว่า รูปนามขันธ์ 5 นี้ เป็น"ตัวตนของตนเอง" (อัตตา) เมื่อนั้น จึงเกิดความกลัวที่จะสูญเสียตัวตน (คือกลัวตายนั่นเอง) เลยต้องการหาที่พึ่งทางใจ เพื่อความรู้สึกปลอดภัย มนุษย์จึงจำต้องสถาปนา "พระเจ้า" ขึ้นมา เพื่อเป็นที่คุ้มครองปกป้อง และเพื่อให้ตนเองรู้สึกอุ่นใจว่ามีที่พึ่งพิงทางจิตวิญญาณ เท่านั้นเองครับ... สาธุฯครับผม

กราบสาธุๆๆขอรับกระผม

อนุโมทนาสาธุบุญด้วยค่ะ

สาธุสาธุสาธุค่ะ

กราบสาธุค่ะ