Derin devlet dunyanin heryerinde derin devlet;((

Hediye Hanım size ve konuğunuz Sayın Perwer ARMED'e verdiği bilgilerden dolayı çok teşekkür ediyorum. Sağolun varolun 👍👏❤️🇹🇷

Hediye Levent ve Perwer Armed'e bilgi ve yorumlar için teşekkürler, emeğinize sağlık...

Diline sağlık Perwer Armed 🙏❤️👏🏻

Cesaretiniz ve zamaniniz için teşekkürler hocam

Emeğinize yüreğinize sağlık teşekkürler 🙏

Hediye hanım gerçekten çok iyi kaliteli YAYIN yapıyorsunuz ❤❤❤ Takdir ediyorum sizi Tebrikler Teşekkürler ❤

Teşekkürler sevgili Hediye irak suleymaniyeden selamlar izleyen

Süper video hocam süper video

Mükemmel video hocam süper

Sevgiler diliyorum

Başarılar diliyorum hocam

Harika video hocam süper

Saygılar sunarım

Teşekkürler hocam

… Gehlen işte bu tablonun içine girdi; ama zamanlamasında bir incelik vardı: Ona ihtiyaç duyulmadan önce geldi. Asıl dehası istihbaratçılıkta değil, tüccarlıktaydı. 1945 başından itibaren FHO arşivini mikrofilme aldırıp Bavyera Alpleri'ne gömdürdü. Nisan 1945'te Bad Elster'de Wessel ve Baun'la, arşivi ve kadroyu toplu hâlde Amerikalılara sunmak üzere sözleşti; aynı ay Hitler tarafından görevden alındı. Washington ile Moskova arasındaki ittifakın zaferden sonra uzun yaşamayacağına oynuyordu. Bu, öngörüden çok can kurtarma çabasıydı: Doğu istihbaratının şefi olarak Sovyet arananlar listesindeydi ve iade edilseydi sağ kalması pek mümkün olmazdı.

Mayıs 1945'te teslim olduğunda önce kimse onunla ilgilenmedi. Haftalarca kamplarda bekledi, pek çok generalden biriydi. Karşısındakinin kim olduğunu ilk kavrayan, haziranda Yüzbaşı John Boker oldu ve yetkisinin sınırında davrandı: Sovyetler talep edemesin diye FHO subaylarının adlarını esir listelerinden çıkardı. O sırada resmî çizgi hâlâ Moskova ile iş birliğiydi. General Edwin Sibert bu tutumu himaye etti; Gehlen Ağustos 1945'te birkaç çalışma arkadaşıyla Washington'a uçuruldu ve 1946'da geri döndü. Oradaki yıl bir zafer alayı değildi. Gehlen'in ekibi esir sıfatıyla incelemeler kaleme aldı, Savaş Bakanlığı'nın ilgisi ölçülü kaldı. Bu arada eski Abwehr mensubu Hermann Baun, Oberursel'de bilgi toplama faaliyetini kurmuştu. Gehlen onu kenara itti. Örgüt 1947 sonunda Pullach'a, Nazi Parti Kançılaryası'nın eski yerleşkesine taşındı. Sık sık anılan Sibert'le centilmenlik anlaşması, yani Alman yönetimi ve ileride bir Alman hükümetine devir, yazılı olarak belgelenmiş değildir ve esas itibarıyla Gehlen'in kendi anlatısına dayanır.

İhtiyaç, onun teklifinin içine ancak zamanla büyüdü: 1946'da İran ve işgal bölgeleri yüzünden gerilimler, 1947'de Truman Doktrini, 1948'de Prag ve Berlin Ablukası. Her krizle birlikte, düşmanı tanıdığını öne süren adamın değeri arttı ve Amerikan ordusu fazla sorgulamadan ödedi.

Sık sık öne sürülse de Gehlen'in CIA'in doğuşunda hiçbir payı yoktu. OSS 1 Ekim 1945 itibarıyla lağvedildi; SSU ve Central Intelligence Group ara aşamalarından geçilerek Eylül 1947'de CIA kuruldu. Gehlen bütün bu süre boyunca kara kuvvetleri istihbaratı G-2'nin yanındaydı. CIA'in öncülleri 1946/47'de onu devralmayı reddetti, CIA Direktörü Hillenkoetter aleyhte görüş bildirdi, Richard Helms kuşkuluydu. CIA ancak James Critchfield'in incelemesinden sonra, 1 Temmuz 1949'da, hatırı sayılır iç itirazlara rağmen ve her şeyden önce Doğu'da kendi kaynağı neredeyse hiç bulunmadığı için onu devraldı. Gehlen CIA'in mimarlarından biri değil, ona kalan bir mirastı. Gerçek hikâye ise efsaneden daha rahatsız edicidir. Gehlen'in raporlarının Amerikan tehdit algısını, örneğin 1948 baharındaki savaş korkusu sırasında, bilinçli biçimde körüklediği iddiası bir yorumdur, kanıtlanmış bir bulgu değil. ABD'nin Sovyetler Birliği hakkındaki bilgisinin yüzde 70'inin ondan geldiği yolunda dolaşan rakam da belgesizdir.

Çünkü Gehlen'in de Sovyetler Birliği'nde ağı yoktu. Sattığı şey arşiv, değerlendirme uzmanları, Kızıl Ordu'nun yapısı ve kuruluşuna dair bilgi ve sonraları yurda dönen savaş esirlerinin sorgulanmasıydı; bu sonuncusunun yararı belgelidir. Doğu'da göz ve kulak getirdiği izlenimi, malın bir parçasıydı. Ağlarının ne kadar kırılgan olduğu da aynı ölçüde belgelidir: Stasi 1953 ile 1955 arasında bunları Doğu Almanya'da art arda çökertti.

Dolayısıyla Amerikan körlüğü sürdü ve sonuç bir yanlış değerlendirmeler zinciri oldu: 1949'daki ilk Sovyet atom bombası beklenenden yıllarca önce geldi, 1950'de Kore Savaşı herkesi hazırlıksız yakaladı. CIA ile İngilizlerin sonrasında Baltık ülkelerine ve Ukrayna'ya paraşütle indirdiği ajanların neredeyse tamamı yakalandı ya da baştan beri Sovyet denetiminde çalıştı. Körlüğü iyileştiren ancak teknik oldu, 1956'dan itibaren U-2, 1960'tan itibaren uydular; bir de Popov ve Penkovski gibi içeriden taraf değiştiren tek tük isimler.

Gehlen'in çevresi üç katmandan oluşuyordu. Birincisi kurmay arkadaşları: 1945'te de 1968'de de halefi olan Gerhard Wessel, Heinz Danko Herre ve bir süreliğine, sonradan Bundeswehr'in ilk Genel Müfettişi olacak Heusinger. İkincisi aile: personel şefi olarak kayınbiraderi, Roma'da erkek kardeşi, maaş bordrosunda başka akrabalar. Üçüncüsü, hiç alınmaması gereken adamlar: Gizli Saha Polisi'nin eski şefi Wilhelm Krichbaum, Reich Güvenlik Ana Dairesi'nden Emil Augsburg, SD mensupları Heinz Felfe ve Hans Clemens. BND ilerleyen yıllarda gaz kamyonlarının adamı Walther Rauff'u 1958'den 1962'ye kadar, 1966'da ise kısa bir süre Klaus Barbie'yi ajan olarak kullandı. 1952'den beri elde Eichmann'ın Arjantin'deki ikametini gösteren bir fiş vardı, ama hiçbir şey yapılmadı. Alois Brunner'in ajanlık yaptığı kanıtlanmış değildir; BND'nin doksanlı yıllarda Brunner dosyasını imha ettiği ise kanıtlanmıştır. Altmışlı yıllarda yapılan bir iç inceleme, 85 numaralı teşkilat birimi, geçmişi lekeli yetmiş küsur kişiyle yolların ayrılmasıyla sonuçlandı.

Adenauer döneminde örgüt 1956'da BND'ye dönüştü ve Şansölyelik Dairesi'ne bağlandı; belirleyici eksen, Nürnberg Irk Yasaları'nın şerhini yazmış olan Hans Globke'ydi. Gehlen, Blank Dairesi'ndeki Friedrich Wilhelm Heinz ve Anayasayı Koruma Dairesi Başkanı Otto John gibi rakiplerini saf dışı bıraktı. Klaus-Dietmar Henke, Bağımsız Tarihçiler Komisyonu için servisin bunun karşılığında ne sunduğunu gösterdi: iç siyasete yönelik casusluk; bunun içinde 1953'ten 1962'ye kadar SPD parti yönetim kurulundan, parti görevlisi Siegfried Ortloff aracılığıyla doğrudan Şansölyelik Dairesi'ne akan iç bilgiler de vardı. Buna siyasetçiler ve gazeteciler hakkında tutulan dosyalar ve eski Wehrmacht subaylarından oluşan gizli bir çekirdek ordunun, Schnez Birliği'nin gözetilmesi ekleniyordu.

Çöküş 1961'de Felfe ile geldi. Sovyetler Birliği'ne karşı casusluk masasının şefi, bula bula KGB ajanı çıktı; hem de Gehlen'in güvenilir anti-komünist saydığı eski SS ahbaplık ağları üzerinden devşirilmişti. 1962'deki Spiegel Skandalı'nda BND dergiyi önceden uyarmış olmakla şüphe altına girdi; yaygın anlatıya göre Adenauer Gehlen'in tutuklanmasını düşündü. Erhard ve Kiesinger dönemlerinde görevde kaldı, ama arkasında kimse yoktu. Mercker Komisyonu 1968'de serviste adam kayırmacılık ve kötü yönetim tespit etti, Gehlen aynı yıl ayrıldı. Brandt döneminde Şansölyelik Dairesi Başkanı Ehmke ortalığı temizletti. Gehlen 1971'de Doğu Politikası'nı hedef alan anılarıyla karşılık verdi; bunların içinde Bormann'ın Sovyet ajanı olduğu yolundaki tutarsız tez de vardı. 1979'da öldü.

Bu süreklilik bir komplo değil, karşılıklı çıkara dayalı bir alışverişti: Amerikalılar Doğu hakkında bilgi, Adenauer bir iktidar aracı, Gehlen ise kendisi ve adamları için koruma istiyordu ve kimse yakından bakmak istemedi. Asıl ders de buradadır: Kör olan ve korkan, kendisine gözlerini ödünç verenin kim olduğuna dikkatle bakmaz. Bu, hem Gehlen'in ve adamlarının geçmişinin neden neredeyse kimseyi rahatsız etmediğini hem de raporlarının niteliğinin neden bu kadar uzun süre ciddi biçimde sınanmadığını açıklar. Temel kaynaklar Rolf-Dieter Müller'in 2017 tarihli biyografisi, Henke'nin iki cildi, Nazi dönemi sürekliliklerine dair Gerhard Sälter'in çalışması ve Kevin Ruffner'in yayıma hazırladığı CIA belgeleridir.

Selamlar arkadaşlar

Karşı tarafta, Soğuk Savaş'ın başında Doğu'ya karşı neredeyse kör olan Amerikalılar duruyordu. Ne var ki "ihmal" sözcüğü durumu karşılamaz; hem fazla hoşgörülü hem fazla serttir. Fazla hoşgörülüdür, çünkü ortada bir gaflet değil, siyasi irade vardı: Sovyetler Birliği müttefikti ve Roosevelt ona karşı casusluk yapılmasını istemiyordu. OSS 1944 sonunda Fin kripto uzmanlarından Sovyet şifre malzemesi satın aldığında, Donovan başkanın talimatıyla bunları Sovyet büyükelçiliğine geri vermek zorunda kaldı. Bir yıl önce Moskova'ya bile gitmiş, NKVD ile karşılıklı irtibat heyetleri kurulması konusunda anlaşmaya çalışmıştı; bu girişim J. Edgar Hoover'ın engeline takıldı. Fazla serttir, çünkü ABD'nin 1941/42'den önce herhangi bir şeyi ihmal edebilecek bir dış istihbarat servisi zaten yoktu.

Buna bir de şunu eklemek gerekir: Stalin'in Sovyetler Birliği'nde ajan ağı kurmayı fiilen kimse başaramadı; ne İngilizler ne de Alman Abwehr'i. İç pasaportların, kapalı sınırların ve her yere nüfuz etmiş bir gizli polisin bulunduğu bir ülkeye klasik casuslukla sızmak neredeyse imkânsızdı.

…

Başarılar diliyorum takipteyim hediye  hanım kolay gelsin

diger buyuk skandal cianin bndnin dinlemelerini vakumladigi bir sistemin desifre edilmesiydi