จุดที่ผมชอบที่สุดในเรื่องนี้คือ แค่พ่อแม่ที่แท้จริงเห็นรูปถ่ายลูกที่โตแล้ว ทั้งๆที่ไม่เคยเห็น ไม่ได้เลี้ยงมาก่อน ก็รู้สึกได้ว่านี่คือลูกตัวเอง สัญชาตญาณคนเป็นพ่อแม่น่าทึ่งจริงๆ

น่าเห็นใจพ่อแม่แท้ๆ เพราะถ้าเป็นเราคงเสียใจที่ลูกมองเราเป็นเหมือนคนอื่น

สงสารสเตฟานี่ สงสารพ่อแม่นาง ส่วนคนที่โขมยเด็กใจร้ายมาก ถึงจะเลี้ยงมาอย่างดี แต่ก็เป็นโขมย ไม่คิดถึงใจแม้แท้ๆ เลย

เห็นแก่ตัว  เพราะใครอุ้มท้องมา9เดือนเฝ้ารอคอยที่จะได้ประคบประหงม ลูกตัวเอง แต่เจ็บตัวฟรี  แถมไม่ได้ลูกกลับไปเลี้ยงอีก  คิดถึงแต่ตัวเอง  ก็สมควรได้รับโทษแล้วนะ ถีงแม้จะเลี้ยงดูอย่างดี  
แต่เค้าก็มีลูกเห็นเค้าก็ดูแลดีเหมือนกัน  เป็นพ่อแม่ ที่อบอุ่นเหมือนกัน  แบบนี้ให้อภัยไม่ได้

คนที่ขโมยลูกไปทำผิดศีลธรรม ทำลายจิตใจของครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งให้แตกสลาย แต่ ตัวเองเห็นแก่ตัว คนที่เจ็บปวดที่สุดคือสเตฟานี่ และพ่อแม่ของเขาที่ต้องทนเจ็บปวดมาตั้ง 17 ปี มันให้อภัยกันไม่ได้เลย ถึงแม้ว่าสเตฟานี่จะต้องทำใจ เห็นคนที่เลี้ยงตัวเองมาแต่เด็กเข้าคุก แต่นางก็คือปีศาจตัวร้าย ที่ขโมยความรักจากทิฟฟานี่ ที่ควรจะมีต่อพ่อแม่จริงๆ เอามาเป็นของตัวเอง

ทึ่งกับคดีนี้มาก ยิ่งกว่าในละครอีก😮

สงสารพ่อแม่แท้ๆ โดนขโมยลูกไป ทำให้ลูกไม่รู้สึกผูกพันธ์กัน แต่ยังดีที่คนขโมยรักมิเชจริงๆ แต่ยังไงก็พรากลูกเค้าควรได้รับโทษ สงสารมิเชด้วยที่คงสับสน รับไม่ได้ในตอนแรก

น่าสงสารพ่อแม่ตัวจริงจัง😢

กลับมาแล้วครับ
ขอบคุณสำหรับทุกการรับชมนะครับ
ราตรีสวัสดิ์ ครับผม 🥰

บ่อน้ำตาตื้นเลย ตอนที่เล่าถึงคอยจัดงานวันเกิด แม้จะไม่มีลูกมาคอยเป่าเค้ก หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ รู้สึกว่ามันหนักอึ้งมากอะ 😢

เข้าใจพ่อแม่ที่ให้กำเนิด ลูกก็คือลูก แต่ก็เข้าใจคนเป็นลูก การถูกเลี้ยงดูที่ยาวนานอย่างดีขนาดนั้น ความรักความผูกพันย่อมเหมือนแม่แท้ๆอย่างแน่นอน เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ผู้ให้กำเนิด ไม่สำคัญต่อเด็กเท่ากับคนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด

ไม่แปลกน่ะที่ไม่มีความผูกพันกับพ่อแม่แท้ บางคนผูกพันกับปู่ย่าตายายหรือคนอื่นมากกว่าพ่อแม่ แค่อาศัยท้องพ่อแม่เกิด ในสังคมเราก็มีไม่น้อยถึงจะไม่ใช่การลักพาตัว ในชีวิตปกตินี่แหละ

อีก1เสน่ห์ของช่องนี้คือเสียงพลิกกระดาษ เหมือนเปิดหนังสือ โคตรชอบเลย😊

ลูกหาย เป็นความรู้สึกที่ทรมานจิตใจมากๆ ** เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย พี่น้องที่หายไป กลายมาเป็นเพื่อนสนิท อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

เข้าใจทั้งคู่เลย ทั้งแม่แท้ๆ และสเตฟานี่/มิเช วินาทีที่ได้รับรู้ว่าคนที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ คงเหมือนโลกแตกสลาย แล้วก็สงสารพ่อแม่แท้ๆ ที่โดนพรากลูกไปแถมลูกก็ไม่ได้ผูกพันกับตัวเองอีก คนที่เอาลูกไปสมควรได้รับโทษแล้ว

ฟังแล้วรู้สึกเจ็บปวดจริงๆครับ สงสารทั้งเด็กและพ่อแม่ของเด็ก

เรื่องนี้ มันน่าเหลือเชื่อจริงๆเลย ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร มาก แต่อย่างน้อย โชคดีที่เรื่องนี้ ไม่มีใครต้องเสียชีวิต ก็หวังว่า ใีนอนาคต พ่อแม่แท้ๆ จะให้อภัย ผู้หญิงที่ขโมยสเตฟานี่ไป ตอนนี้ยังให้อภัยไม่ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้มากๆเลย แต่หวังว่าสักวันทุกอย่างจะจบด้วยดี เหมือนที่สเตฟานี่ ก็ให้อภัยที่พ่อแม่แท้ๆ ที่สเตฟานี่ โกรธมาก ที่พวกเขาทำให้แม่(ขโมย) ต้องติดคุก แต่พอสเตฟานี่ มีลูกเป็นของตัวเอง ก็เข้าใจ ว่าทำไมพ่อแม่แท้ๆถึงตามลูกอย่างไม่มีความย่อท้อเลย ตลอด 17 ปีที่ผ่านมาก

รายการนี้คือสุดยอดแห่งการเล่าเรื่องคดี คือ 1.เสียงไพเราะ วรรคตอน ภาษาดีงาม โทนเสียงเหมาะสมไม่ดัดขำขันแบบเล่านิทาน ไม่ตวัดแหลมทำสำเนียงต่างชาติ
นั่นคือไพเราะรักษาภาษาไทย
2 คือไม่ทำยิ้มย่องผ่องใส  โชว์หล่อโชว์สวย ปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ เราเล่าคดีคนเขาตาย จะมาทำยิ้มคงไม่เหมาะ หลายคลิปเป็นแบบนี้ดูไม่ดี
น้องเล่าจริงจังเป็นธรรมชาติ
 เป็นกำลังใจ ทำดีมากๆ ขอชมเชย

ตอนนี้ เข้าใจหล่ะ ตอนคลอด ญาติต้องไปเฝ้าไข้ 😢

เป็นเรื่องที่น่าเหลื่อเชื่อจริงๆ
และน่ายินดีมากครับ ❤❤❤