Gdy Rzym wciąż uchodził za niewzruszony, Wandalowie zrobili to, na co nie odważył się żaden inny lud barbarzyński. Bez własnej stolicy i państwa przekroczyli zamarznięty Ren, przeszli przez Galię i Hiszpanię, a następnie przeprawili przez Gibraltar cały lud do Afryki Północnej - głównego spichlerza cesarstwa. W 439 roku Genzeryk niespodziewanym uderzeniem zajął Kartaginę. Rzym stracił coś więcej niż miasto. Stracił zboże, flotę i własne morze. Morze Śródziemne, przez wieki rzymskim jeziorem wewnętrznym, stało się strefą zagrożenia. Wandalskie żagle pojawiały się u wybrzeży Sycylii, Sardynii i Italii, a w 455 roku flota Genzeryka dotarła pod sam Rzym, gdzie czternaście dni grabieży na zawsze związało imię tego ludu z ideą zniszczenia.

Odcięty od afrykańskiego zboża i bezsilny na morzu, Zachód tracił zasoby szybciej, niż zdołał je odbudować. To była jedna z przyczyn, dla których cesarstwo już się nie podniosło. Państwo Wandalów przetrwało Rzym, lecz upadło z kolei samo: w 533 roku Belizariusz zniszczył je w dwóch błyskawicznych kampaniach i zwrócił Afrykę Konstantynopolowi. Lud zniknął niemal bez śladu, pozostawiając po sobie jedno słowo, które przeżyło jego państwo. Dzieje Wandalów pokazują, jak panowanie nad morzem i zbożem decydowało o losie cywilizacji i jak szybko cesarstwo z pozoru niewzruszone traci to, na czym opierała się jego potęga.

0:00 Wandalowie u bram Rzymu
1:22 Śmierć Petroniusza Maksymusa
2:38 Lud bez domu
3:06 Przeprawa przez zamarznięty Ren
4:38 Zakład Genzeryka o Afrykę
6:02 Oblężenie Hippony
7:01 Upadek Kartaginy
8:33 Rzym traci morze
9:42 Sycylia i wyspy
11:48 Złupienie Rzymu, 455 rok
14:29 Mit i rzeczywistość Wandalów
15:35 Nieudany odwet Rzymu
17:29 Justynian przygotowuje uderzenie
19:01 Bitwa pod Ad Decimum
22:10 Trikamarum i koniec państwa Wandalów