رمز پیروزی: آلترناتیو چگونه شکل می‌گیرد؟ نیروی گذار کجاست؟
Channel One TV
2,816 views
در شرایطی که جمهوری اسلامی با مجموعه‌ای از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی روبه‌روست و هم‌زمان تنش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی نیز ادامه دارد، حکومت در داخل کشور سیاست‌های کنترلی و امنیتی خود را تشدید کرده است؛ از افزایش فشار بر زنان بر سر حجاب اجباری گرفته تا برخورد با مخالفان و منتقدان و صدور و اجرای احکام سنگین، از جمله اعدام، برای شماری از زندانیان سیاسی و معترضان.
اما در کنار این تشدید فشارها، دست‌کم در مقطع فعلی، شاهد شکل‌گیری یک اعتراض سراسری و گسترده نیستیم و اعتراضات صنفی و اجتماعی نیز عمدتاً محدود و پراکنده باقی مانده‌اند؛ این در حالی است که مشکلات اقتصادی، تورم، گرانی، کاهش قدرت خرید و نابرابری همچنان تشدید می‌شوند.
در چنین شرایطی یک پرسش اساسی مطرح می‌شود: آیا شدت نارضایتی لزوماً به معنای آمادگی جامعه برای یک اعتراض سراسری است؟ و آیا فقدان یک نیروی سیاسی سازمان‌یافته و یک آلترناتیو قابل اتکا، یکی از عواملی نیست که مانع تبدیل نارضایتی موجود به یک جنبش گسترده می‌شود؟
از سوی دیگر، اگر در آینده اعتراضات سراسری شکل بگیرد، آیا می‌توان انتظار داشت که آلترناتیو سیاسی از دل خودِ جنبش شکل بگیرد؟ یا برای تبدیل یک اعتراض گسترده به یک تغییر سیاسی پایدار، وجود سازماندهی، رهبری، برنامه سیاسی و توافقی حداقلی بر سر آینده کشور ضروری است؟
در نهایت، این پرسش نیز مطرح است که جمهوری اسلامی در ارزیابی خود از جامعه و نیروهای مخالف، تا چه اندازه فقدان یک آلترناتیو منسجم و فراگیر را عاملی برای کاهش خطر اعتراضات گسترده می‌داند و بر اساس همین ارزیابی تا کجا حاضر است سیاست‌های کنترلی خود را پیش ببرد.
ما این پرسش‌ها را در برنامه امروز با خانم آذر ماجدی، فعال حقوق زنان و تحلیلگر سیاسی، و آقای کامبیز غفوری، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، در میان می‌گذاریم.
.
#Channeonetv
#CHANNELONE
#CHANNELONETVHD
#CHANNELONE
#CHANNELONETV
#کانال_یک
5 Comments
فقدان یک «نیروی سازمان‌یافته»؟!
سال‌هاست که یک نیروی سازمان‌یافته وجود دارد؛ نیرویی که دهه‌هاست، به اشکال مختلف سیاسی و در مقاطعی نظامی، با جمهوری اسلامی در نبرد بوده است. رژیم نیز متقابلاً سال‌هاست علیه آن سرکوب، اعدام و شیطان‌سازی کرده و بخش قابل‌توجهی از اعضا و هوادارانش را به زندان و اعدام سپرده است.
اگر مجاهدین یک نیروی سازمان‌یافته نیستند، پس سازمان‌یافتگی سیاسی را چگونه باید تعریف کرد؟
«شورای ملی مقاومت ایران» در سال ۱۳۶۰ پایه‌گذاری شد و از همان ابتدا هدف خود را گردآوردن نیروهای مخالف جمهوری اسلامی و فراهم‌کردن آلترناتیوی برای حکومت ولایت فقیه اعلام کرد. بعدها نیز طرح «جبهه همبستگی ملی برای سرنگونی دیکتاتوری مذهبی» مطرح شد؛ طرحی که همکاری همه نیروهای جمهوری‌خواه، سکولار و خواهان سرنگونی نظام ولایت فقیه را بر پایه حداقل‌های مشترک پیشنهاد می‌کند.
پس سؤال واقعی این نیست که «آیا نیروی سازمان‌یافته‌ای وجود دارد؟»
سؤال این است که چرا بخشی از مخالفان، با وجود چنین سابقه‌ای، هنوز حاضر نیستند وجود یک نیروی سازمان‌یافته و دارای تشکیلات و برنامه را به رسمیت بشناسند؟
آیا مخالفان جمهوری اسلامی کم هستند؟
آیا نیروهای ملی کم هستند؟
آیا نیروهای چپ کم هستند؟
آیا جمهوری‌خواهان و سکولارها کم هستند؟
آیا زنان و جوانانی که خواهان آزادی و جدایی دین از دولت‌اند کم هستند؟
مسئله کمبود نیروی مخالف نیست؛ مسئله پراکنده‌بودن نیروها و ناتوانی در تبدیل این ظرفیت اجتماعی و سیاسی به یک قدرت سازمان‌یافته و مؤثر برای تغییر است.
از سوی دیگر، نباید اجازه داد تبلیغات جمهوری اسلامی علیه مخالفان، حتی ناخواسته، به بخشی از ادبیات خود مخالفان تبدیل شود. نقد هر جریان سیاسی حق طبیعی همه است؛ اما نقد با نفی واقعیت سازمان‌یافتگی یک جریان تفاوت دارد.
و خطر امروز فقط ادامه جمهوری اسلامی نیست. خطر دیگر، شکل‌گیری دو قطب استبدادی با دو نام متفاوت: استبداد شیخ و استبداد شاه. یکی مشروعیت خود را از دین و ولایت فقیه می‌گیرد و دیگری می‌تواند از نوستالژی سلطنت و تمرکز قدرت در یک فرد یا خاندان تغذیه کند.
راه نجات ایران نه بازگشت به گذشته است و نه حفظ وضع موجود؛ راه، جمهوری، آزادی، حاکمیت مردم، جدایی دین از دولت و تضمین حقوق برابر همه ایرانیان است.
بنابراین، اگر واقعاً مسئله ایران را سرنگونی استبداد و استقرار یک نظام دموکراتیک می‌دانیم، باید به جای حذف یکدیگر، بر سر حداقل‌های مشترک متحد شویم.
نه شیخ، نه شاه؛
نه ولایت فقیه، نه سلطنت موروثی؛
بلکه ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک با رأی مردم.
رمز پیروزی: آلترناتیو چگونه شکل می‌گیرد؟ نیروی گذار کجاست؟
Channel One TV
2,816 views
در شرایطی که جمهوری اسلامی با مجموعه‌ای از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی روبه‌روست و هم‌زمان تنش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی نیز ادامه دارد، حکومت در داخل کشور سیاست‌های کنترلی و امنیتی خود را تشدید کرده است؛ از افزایش فشار بر زنان بر سر حجاب اجباری گرفته تا برخورد با مخالفان و منتقدان و صدور و اجرای احکام سنگین، از جمله اعدام، برای شماری از زندانیان سیاسی و معترضان.
اما در کنار این تشدید فشارها، دست‌کم در مقطع فعلی، شاهد شکل‌گیری یک اعتراض سراسری و گسترده نیستیم و اعتراضات صنفی و اجتماعی نیز عمدتاً محدود و پراکنده باقی مانده‌اند؛ این در حالی است که مشکلات اقتصادی، تورم، گرانی، کاهش قدرت خرید و نابرابری همچنان تشدید می‌شوند.
در چنین شرایطی یک پرسش اساسی مطرح می‌شود: آیا شدت نارضایتی لزوماً به معنای آمادگی جامعه برای یک اعتراض سراسری است؟ و آیا فقدان یک نیروی سیاسی سازمان‌یافته و یک آلترناتیو قابل اتکا، یکی از عواملی نیست که مانع تبدیل نارضایتی موجود به یک جنبش گسترده می‌شود؟
از سوی دیگر، اگر در آینده اعتراضات سراسری شکل بگیرد، آیا می‌توان انتظار داشت که آلترناتیو سیاسی از دل خودِ جنبش شکل بگیرد؟ یا برای تبدیل یک اعتراض گسترده به یک تغییر سیاسی پایدار، وجود سازماندهی، رهبری، برنامه سیاسی و توافقی حداقلی بر سر آینده کشور ضروری است؟
در نهایت، این پرسش نیز مطرح است که جمهوری اسلامی در ارزیابی خود از جامعه و نیروهای مخالف، تا چه اندازه فقدان یک آلترناتیو منسجم و فراگیر را عاملی برای کاهش خطر اعتراضات گسترده می‌داند و بر اساس همین ارزیابی تا کجا حاضر است سیاست‌های کنترلی خود را پیش ببرد.
ما این پرسش‌ها را در برنامه امروز با خانم آذر ماجدی، فعال حقوق زنان و تحلیلگر سیاسی، و آقای کامبیز غفوری، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، در میان می‌گذاریم.
.
#Channeonetv
#CHANNELONE
#CHANNELONETVHD
#CHANNELONE
#CHANNELONETV
#کانال_یک