Sto lat temu grupa ludzi postawiła drewniane domy na kontynencie, na którym nikt nie miał prawa przetrwać ani jednej zimy. W środku były biblioteki, ciemnie fotograficzne, prasa drukarska i piec, przy którym suszyły się skarpety. Na zewnątrz był wiatr pędzący sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę i noc, która trwała cztery miesiące.

Ta opowieść jest o tych domach i o ludziach, którzy w nich mieszkali. O tym, co jedli, w czym spali, jak się nie myli, jak walczyli z ciemnością wykładami, szachami i teatrem, i dlaczego najgroźniejsza na Antarktydzie nie była wcale zima.

Zgaś światło, ułóż się wygodnie i pozwól, żeby ta noc przeszła spokojnie. Dobranoc.

👍 Zmarzłeś od samego słuchania? Zostaw łapkę w górę na rozgrzewkę!
⚔️ Dołącz do naszej osady i subskrybuj kanał, żeby nie przegapić kolejnych historii!
📨 Podeślij ten film znajomemu, który zawsze narzeka, że się nie wysypia!