Erenler buyurur ki, "Gönül bir sırdır, sır içinde sırdır." O sırrı çözmek için aynayı temiz tutmak gerek. Nasıl ki bir derviş, hırkasını her dem temiz tutarsa, Can da gönlünü öylece korumalıdır. Çünkü gönül, Hakk'ın tecelligahıdır.

La siz bir tanıtım yapıyorsunuz bu Cem evi nerede hangi ilin hangi ilçesine bağlı hangi köyü arkadaş bir insan bir mekanı bir yeri tanıtırken önce vilayetini söyler orası Cem evi nerede nerede nerede

Ya ALLAH ya Muhammed Ya Ali

arapgirin,malatyanın güzel canları selam olsun hepinize.istanbul halkalıdan sevgiler,saygılar(DERSİMLİ ALEVİ ZAZA)

Selamletlan.

Hepimiz müslüman ve biriz bunlara gerek var mı  biz kurana göre hareket ederiz devamı yok 😢

Varolmusluguoldugu.Lanselamun aleykum.

Neden amin demiyorlar merak ederim hep

Bildrmnz

Yani böyle bir saçmalık İslam coğrafyasının neresin de var neye inanıyorsanız inanın nasıl yaşamak istiyorsanız öyle yaşayın bize ne kime ne ama peygamberimizi dilinize almayın yani peygambere iftira Selmân-ı Fârisîye iftira Caferi sadığa iftira şu hikayenin  İslam inancıyla, ahlakıyla ne alakası var
“Bir gün Cebrail, Hz. Muhammed'e Hakk’ın davetini bildirir ve ona Miraç yolculuğunda rehberlik eder. Sema’da, yolculuk sırasında, önlerine bir aslan çıkar ve kükremeye başlar. Muhammed, ne yapacağını şaşırmış durumdadır. O anda bir ses;

“Ey Muhammed, yüzüğünü aslanın ağzına ver!”, der. Muhammed, söyleneni yapar; yüzüğünü, aslanın ağzına verir. Aslan, yüzüğü alınca sakinleşir. Muhammed, yoluna devam eder; göğün, en yüksek katına ulaşır. Sonunda Hakk tecelli eder ve Hakk’ın yüzünü görür; dost dosta kavuşur. Dost dostla sessiz ve sözsüz olarak doksan bin sır söyleşir. Bunlardan otuz bini şeriat olur, insanlara iner; kalan altmış bini ise Ali’de sır olur. Cennet’te Muhammed’e bal, süt ve elmadan oluşan bir yemek gelir. Muhammed, Miraç’tan dönerken kentte bir kubbe ilgisini çeker, yürüyüp kapısına varır, kapıyı çalar. İçeriden bir ses; “Kimsin, niçin geldin?”, diye sorar. Hz. Muhammed; “Ben peygamberim. Açın içeri gireyim. Erenlerin güzel yüzünü göreyim!”, karşılığını verir.

Bu kez içeriden; “Bizim aramıza peygamber sığmaz. Var peygamberliğini ümmetine yap.”, yanıtı gelir. Bunun üzerine Muhammed, kapıdan ayrılır. Tam gideceği sırada Tanrı dile gelir ve “Ey Muhammed, o kapıya var!”, buyurur. Muhammed, Tanrı'nın buyruğu üzerine yeniden o kapıya varır; kapıyı çalar. İçeriden; “Kim o?”, diye bir ses duyulur. Muhammed; “Ben peygamberim. Açın içeri gireyim. Mübarek yüzlerinizi göreyim.”, der. Bu kez içerideki ses; “Bizim aramıza peygamber sığmaz. Ayrıca bizim peygambere de gereksinimimiz yok.”, karşılığını verir. Tanrı elçisi umarsız geri döner; makamına varıp sakinleşmeyi diler. Uzaklaşırken Tanrı yeniden dile gelir;

“Ey Muhammed geri dön. Nereye gidiyorsun? Var o kapıyı arala, o meclise dâhil ol!”, buyurur. Muhammed, Tanrı’nın buyruğuna uyar. Yine o kapıya varır; kapının halkasına el vurur. İçeriden; “Kimsin?”, diye ses geldiğinde; “Yoktan var olmuş bir yoksul oğluyum. Sizi görmeye geldim. Girmeme izin var mı?”, diye sorar. O an kapı açılır; “Merhaba! Hoş geldin, kadem getirdin. Gelişin kutlu olsun, ey kapılar açan!”, diyerek kendisini karşılarlar. Tanrı’nın elçisi; “Kutsal kapı, hayırlar kapısı açıldı. Esirgeyen ve bağışlayan Tanrı’nın adıyla.”, deyip, önce sağ ayağını basarak içeri girer. İçeride otuz dokuz can oturmaktadır; yirmi ikisi erkek, on yedisi kadındır.

Muhammed’in içeri girdiğini görünce hepsi kıyama dururlar; ona yer gösterirler.

Muhammed, geçip Ali’nin yanına oturur, ama onun Hz. Ali olduğunu anlayamaz.

Derken; “Bunlar kimler? Büyükleri hangisi, küçükleri hangisi?” diye düşünmeye başlar. Sonunda dayanamaz ve “Sizler kimlersiniz? Size kim derler?”, diye bir soru yöneltir. “Bizler Kırklarız”, karşılığını verirler. Muhammed; “Peki sizin ulunuz kim, küçüğünüz kim? Ben anlayabilmiş değilim?”, deyince; “Bizim ulumuz da uludur, küçüğümüz de uludur. Bizim kırkımız bir, birimiz kırktır.”, yanıtını verirler.

Muhammed’in; “Ama biriniz eksik, o birinize ne oldu?”, sorusuna içeridekiler; “O birimiz Selman’dır; taşraya, parsaya çıktı. Hem niçin soruyorsun? Selman da buradadır. Onu aramızda say.” derler. Hz. Muhammed, Kırklardan bunu kanıtlamalarını ister. O an Hz. Ali, mübarek kolunu uzatır. Kırklardan biri destur çekip Hz. Ali’nin koluna bıçakla bir kesik atar; kolu, kan revan içinde kalır. Bu sırada diğer otuz dokuz canın kolundan kan akmaya başlar. Bir damla kan da pencereden gelip meydana dökülür; bu kan taşrada, parsada bulunan Selman’ın kolunun kanıdır. Sonra Kırklardan biri Hz. Ali’nin kolunu bağlar; kanı diner. O an tüm diğer canların da kanı durur. Bu sırada devşirmeden dönen Selman, getirdiği bir üzüm tanesini Hz. Muhammed’in önüne koyar ve “Ey yoksullar hizmetkârı, bir hizmet et de bu üzüm tanesini paylaştır!”, der. Muhammed kendi kendine; “Bunlar kırk kişi, üzüm ise bir tane. Bu bir tane üzümü kırk kişiye nasıl bölüştüreyim?”, diyerek kararsızlığa düşer.

Bunu gören Tanrı Cebrail’e; “Sevgili Muhammed zorda kaldı. Tez yetiş, Cennet’ten bir nur tabak al, ilet. O üzüm tanesini bu tabağın içinde ezip şerbet etsin, Kırklar’a paylaştırıp içirsin.” buyurur. Cebrail, Cennet’ten bir nur tabak alır; Tanrı elçisinin huzuruna gelir; Tanrı’nın selamını arz edip o tabağı Muhammed’in önüne koyar; “Şerbet eyle, ya Muhammed!”, der. Kırklar, üzüm tanesini ne yapacak, nasıl paylaştıracak diye seyrederken birden Hz. Muhammed’in önünde, nurdan bir tabak belirdiğini görürler. Tabak güneş gibi balkır. Muhammed, tabağın içine bir damla su koyar; sonra mübarek parmağıyla o üzüm tanesini ezip şerbet eder; Kırklar’a sunar.

Kırklar, şerbetten içer; tümü mest olur. Ayağa kalkar, “Ya Allah” diyerek dest verirler. Uryan büryan semaha dururlar. Muhammed de bunlarla birlikte semaha girer. Semah sırasında Hz. Muhammed’in başından mübarek imamesi düşer. Kırklar, imameyi alıp kırk parça ederler. Her bir parçayı biri alarak kırk parçayı kırk kişi bağlayıp tennure yaparlar. Sohbet / semah sona erdikten sonra Muhammed bunlara pirlerini ve rehberlerini sorar. Kırklar; “Pirimiz Şah-ı Merdan Ali’dir ve rehberimiz Cebrail Aleyhisselam’dır.” derler. Bu yanıt üzerine Muhammed, Hz. Ali’nin Kırklar Meclisi’nde olduğunu anlar. Ali, Muhammed’e doğru yürür; Ali’nin yaklaştığını gören Muhammed, tecella ve temenna ile ona yer gösterir.

Kırklar da Hz. Muhammed’e katılır; saygıyla eğilip ona yol açarlar. Bu sırada Hz. Muhammed Hz. Ali’nin parmağında, Mirac’a giderken aslanın ağzına verdiği yüzüğü görür.”
Yorumlu İmam Cafer Buyruğu Esat Korkmaz

Fadlullah Hurûfî (Fadlullah-ı Esterâbâdî), 14. yüzyılda yaşamış olan ve İslam dünyasında mistik bir akım olan Hurûfîlik mezhebinin kurucusudur.

​Hayatı ve Görüşleri

​Doğumu ve Yaşamı: Aslen İran’ın Esterâbâd (Astarabad) şehrinde doğmuştur. Hayatının büyük kısmını seyahat ederek, tasavvufi düşüncelerini yayarak geçirmiş; İran, Azerbaycan ve Anadolu’da önemli bir mürit çevresi edinmiştir.

​Fikirleri (Hurûfîlik): Fadlullah’ın öğretisinin temelini harfler ve sayılar oluşturur. Ona göre evren, Allah’ın kelamı olan harflerden var edilmiştir. Kuran’daki ayetlerin ve harflerin batıni (gizli) manalarını çözerek ilahi sırra ulaşılabileceğini savunmuştur. Ayrıca insan yüzünü (özellikle hat ve suretleri) ilahi tecellinin en büyük aynası olarak kabul etmiştir.

​Ölümü: Görüşleri dönemin dini ve siyasi otoriteleri tarafından sapkınlık (zındıklık) olarak değerlendirilmiş, Timur’un oğlu Miran Şah’ın emriyle 1394 yılında Alıncak Kalesi'nde (Nahçıvan yakınlarında) idam edilmiştir.

​Irkı ve Kökeni

​Fadlullah Hurûfî, etnik köken olarak İranlıdır (Fars). Tarihi kaynaklarda Esterâbâdlı (günümüz Kuzey İran coğrafyası) olduğu için genellikle Fars kökenli bir mutasavvıf ve filozof olarak anılır.

​Ölümünden sonra müritleri (özellikle Nesîmî gibi önemli şairler aracılığıyla) fikirlerini Anadolu ve Rumeli'ye taşıyarak Bektaşilik ve Alevilik gibi heterodoks akımlar üzerinde derin izler bırakmıştır.

​Bu konuyla veya Hurûfîliğin detaylarıyla ilgili öğrenmek istediğiniz başka bir unsur var mı?

Değişik bir kültürünüz var

Arab  düsmanligi demekki  bunlar   ögretiyor.aeab deyil.islam  düsmanligi

Bizde müslüman iz. Derler islam ile  hic alakasi  yok.yazik

ÇAN ,KOYMAYI UNUTMUŞLAR.!