ผมว่ามันก็เป็นการปลูกฝังวินัยให้น้องๆนะ ตอนผมเรียนผมก็ทำเหมือนน้องๆนี้แหละคับ

สมัย40 ปีก่อน อาคารเรียนคือพื้นไม้ แข่งกันขัดเงา แล้ววิ่งสไลด์บนพื้น หลังจบงาน สนุกโคตรๆ

พวกที่มองด้านลบ ก็จะเห็นแต่สิทธิตรู ของตรู โตมาก็ไม่สนโลกไม่สนสังคม ดูได้จากตอนโควิด ตะวันตกจะมีพวกสิทธิฉันไม่ใส่หน้ากากใครจะทำไม แล้วผลก็ตามที่ผ่านมาเลย รู้แต่สิทธิ แต่หน้าที่พลเมืองไม่รู้เลยคนพวกนี้(ผมพูดถึงคนที่รู้แต่สิทธิของตัว แต่ไม่แคร์สิทธิของผู้อื่น)

เราชอบนะ ทำให้รู้จักแบ่งงาน รับผิดชอบ

ทำกันมาตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยม

เวรทำความสะอาด  
- กวาดห้อง
- ถูห้อง
- ลบกระดาน
- เคาะแปลงลบกระดาน , เก็บช็อค
- ยกข้าว
- ยกถาดอาหารที่ทานเสร็จแล้วของเพื่อนทั้งห้อง
- ทิ้งเศษอาหารลงบ่อสำหรับเก็บเศษอาหาร

สมัยเราเรียนอยู่ต่างจังหวัด กิจกรรมประจำปีการศึกษาใหม่ คือ การลงแว๊กซ์พื้นกระดานไม้ ลงในห้องและทางเดินหน้าห้อง ลงเสร็จแล้ว ก็เอาลูกมะพร้าวแห้งหั่นครึ่งมาช่วยกันขัดตอนพักกลางวัน ขัดทุกวันไปเรื่อยๆ สักเดือนก็จะเงาวิบวับ ลื่นปรืัดสนุกดี แต่ตอนนี้โรงเรียนไม้คงแทบไม่เหลืออีกแล้ว

เห็นแล้ว อยากย้อนกลับไปสมัยเป็นนักเรียน เป็นช่วงเวลาที่ดี สนุก มีชีวิตชีวาที่สุด

ฝึกไว้ เรื่องพื้นฐานในการดูแลพื้นที่และการใช้ชีวิต

อันนี้เรียกไม้กวาดดอกหญ้า   ไม้กวาดทางมะพร้าวใช้กวาดใบไม้

เป็นหนึ่งสิ่งดีดี ที่มีเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น รักษาเอาไว้นะ อย่าให้ใครมาทำลายสิ่งดีดีนี้

สิ่งดีๆทีของไทย...แต่มาตอนนี้นักการเมืองพรรคเหี้ยคอยแชะให้สิ่งดีหาว่า..เสรี...สิทธิ.บ้าบอของมัน..เราว่าการสอนเด็กสมัยเก่าดีกว่าเด็กไทยโตมาเป็นเด็กดี..

จริง ถ้าเป็นต่างประเทศ เลิกเรียนปุ๊บเด็กๆสะบัดตรูดกลับบ้านปั๊บ

สมัยเราพอลงเทียนพื้นเสร็จ  จะเอาผ้าขี้ริ้วปูที่พื้น แล้วขึ้นไปนั่งบนผ้าให้เพื่อนลากไป - มา เป็นการเช็ดถูพื้นค่ะ

สมัยเป็นเด็กเรามีหน้าที่ทำสวนหย่อม และทุกคนมีต้นไม้ที่ต้องรับผิดชอบคนละสี่หรือห้าต้น ที่ต้องตักน้ำจากบ่อมารดทุกเช้าหรือถ้าใครมาไม่ทันเช้าต้องรดตอนเย็น ใครไม่รับผิดชอบต้องถูกทำโทษ😅

มันคือขั้นต่ำที่ควรทำเป็นเพราะสิ่งเหล่านี้จะทำให้รู้ว่าอย่าทำเปื้อนทำสกปรก
มันจะวนมาเป็นภาระตัวเองและมันจะเป็นคุณภาพชีวิตของเค้าเองในอนาคตรักษาความสะอาดในที่อยู่ตัวเอง
ไม่ว่าจะต้องทำเองหรือบอกให้แม่บ้านทำ สอนลูกสอนหลานต่อไป

ทำเวรมันไม่ได้หนักเลย เพราะห้องหนึ่งก็มีหลายคนแบ่งเวรเป็นวัน ได้ทำตกแค่คนละวัน แล้วเวรวันหนึ่งก็หลายคน แบ่งคนละหน้าที่ เช้ามาก็กวาดเล็กๆ น้อยๆ เพราะเย็นวานเพื่อนกวาดแล้ว เปิดหน้าต่าง เขียนวันที่ สมัยก่อนจะมียกน้ำดื่ม เดี๋ยวนี้ไม่รู้มีมั้ย ตอนเย็นกวาด ถู ลบกระดาน เคาะแปรง สมัยนี้อาจจะไม่ต้องเคาะแล้วเพราะใช้ปากกาไวท์บอร์ด เก้าอี้ก็ยกใครยกมันก่อนเพื่อนทำเวร ปิดหน้าต่าง ปิดไฟ ปิดพัดลม เทขยะ รีบทำให้เสร็จรีบกลับบ้าน นานๆ จะมีลงแว็กซ์ไม้กระดาน ขัดคราบดำตามร่องยาแนวพื้นกระเบื้อง ล้างพื้นขัดพื้น อันนี้สนุกมาก วิ่งสไลด์กันมันมากเวลาพื้นหินขัดเวลาเปียกมันลื่น เล่นกันมากกว่าจะรีบทำให้เสร็จ ส่วนงานหนักๆ เป็นหน้าที่แม่บ้านกับภารโรง งานสวนมีบ้าง เช่นคาบเกษตร ครูพาตอนกิ่งต้นเทียนทองในคาบเรียน แล้วกิ่งที่เราตอนก็ได้เอาไปใช้ปลูกจริงในสวนหย่อมโรงเรียน รดน้ำผัก พรวนดิน มันก็สนุกดีนะ เพราะทำเสร็จแล้วครูก็ปล่อยให้มานั่งเล่นกินขนม จากประสบการณ์ตรงเมื่อ 30 ปีก่อน แต่ก็แล้วแต่คน แต่สำหรับเราไม่รู้สึกว่ามันหนักอะไร ที่บ้านยังทำเยอะกว่านี้อีก

เป็นสิ่งที่ดีไม่อยากให้หายไป
สมัยเราเรียนต้องขัดโต๊ะเก้าอี้ของตัวเองเมื่อขึ้นชั้นเรียนใหม่ แล้วลงแว็กซ์ตากแดด ทิ้งไว้1วัน ก่อนเริ่มเรียนฤดูกาลใหม่ และช่วยกันขัดกระดานดำใหม่ เพื่อเริ่มเรียนอะไรใหม่ๆ

สมัยเรียน ทำเวร หน้าที่ทิ้งขยะ คือผมเอง😁 ทิ้งเสร็จคุยกับเพื่อน ขึ้นห้องมาเสร็จพอดี

เด็กนักเรียน มีเวรประจำวันทุกวัน ตามลำดับเลขที่ประจำตัวของตนเองตลอด5วัน นักเรียนในห้องมี30คน÷6 ลงตัวเป๊ะ😅😅😅❤