พี่น้องที่น่ารักในพระคริสต์…
วันนี้ผมอยากชวนพี่น้องทุกคนหยุดสักครู่หนึ่ง แล้วถามตัวเองจากส่วนลึกของหัวใจว่า…
วันนี้คุณกำลังกลัวอะไรอยู่?
คุณกำลังกลัวอนาคตหรือเปล่า?
กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
กลัวว่าปัญหาที่กำลังเผชิญจะผ่านพ้นไปได้หรือไม่
กลัวความล้มเหลว
กลัวการสูญเสีย
กลัวว่าจะไม่มีใครเข้าใจ
หรือบางที…คุณอาจกำลังรู้สึกเหนื่อยจนถามตัวเองว่า
“ฉันจะเดินต่อไปได้อีกนานแค่ไหน?”
บางครั้งภายนอกของเราอาจดูเข้มแข็ง
เรายังยิ้ม
ยังทำงาน
ยังพูดคุยกับผู้คน
ยังใช้ชีวิตเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ
แต่ภายในหัวใจ…อาจมีเรื่องมากมายที่ไม่มีใครรู้
มีน้ำตาที่เราไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
มีความกังวลที่เราเก็บไว้คนเดียว
มีคำถามมากมายที่เรายังไม่มีคำตอบ
และบางคืน เมื่อทุกอย่างเงียบลง
เราอาจนอนมองเพดานแล้วถามพระเจ้าว่า…
“พระองค์เจ้าข้า แล้วชีวิตของลูกจะเป็นอย่างไรต่อไป?”
พี่น้องครับ…
ในช่วงเวลาแบบนั้น เราอาจรู้สึกว่าความกลัวกำลังใหญ่กว่าความเชื่อของเรา
แต่วันนี้ผมอยากให้เราจำความจริงข้อหนึ่งไว้ว่า
ความเชื่อไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่รู้สึกกลัวเลย
คนที่มีความเชื่อก็สามารถร้องไห้ได้
สามารถเหนื่อยได้
สามารถสับสนได้
และสามารถมีวันที่หัวใจอ่อนกำลังได้
แต่สิ่งที่แตกต่างคือ…
เมื่อเรากลัว เราเลือกที่จะหันกลับไปหาพระเจ้า
เมื่อเราไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน
เราวางใจพระองค์
เมื่อเรามองไม่เห็นคำตอบ
เรายังคงเชื่อว่าพระเจ้าทรงเห็น
เมื่อเราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
เราสามารถฝากอนาคตไว้กับพระหัตถ์ของพระองค์
เพราะเราอาจไม่รู้ว่า พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
แต่เราสามารถรู้ได้ว่า